Przebudzenie

Siedzę w pracy. Patrzę przez okno na wirujące płatki śniegu i po raz pierwszy nie wiem co dalej... Naprawdę nie wiem, w którą stronę powinnam iść. Jaką decyzje podjąć. To na pewno będzie niezwykły rok. I mam tylko nadzieję, że zaczną się te dobre rzeczy, na które pracowałam tyle lat, albo, te które tak ładnie zepsułam, żeby w końcu zobaczyć prawdę. Mam tylko nadzieje, że mnie jeszcze z pracy nie wywalą, za to, że siedzę i piszę takie głupoty zamiast pracować. Powinni mi płacić, za wprowadzanie pozytywnej atmosfery i potrącać za czas, jaki spędzam wpatrzona w okno. Ostatnio przyszła księgowa, stanęła przede mną i się pyta, kiedy wracam na ziemię ze świata marzeń, bo przydałoby się fakturki ogarnąć – ale serio… wtedy byłam totalnie rozmarzona i w innym świecie i aż się przestraszyłam, że naprawdę tak to widać, a okazało się, że po prostu zapomniałam z auta wyjąć dokumentów i jej dać, a ona dzwonił i ich wszędzie szukała. Aj tam! Lubię siebie. Lubię swoja zakręconą głowę. Lubię swój głupi humor i rzeczy, które mnie bawią. Lubię czuć się na 20 lat i koniecznie muszę utrzymać sylwetkę i sprawność do późnej starości, bo mam tyle planów, że jedno życie, to może być za mało.

Życzenia na nowy rok – może trochę inaczej
W tym 2026 r. udało mi się wydać swoją pierwszą, wyczekiwaną książkę, która spotkała się ze znakomitym odbiorem, a ja w końcu poczułam, że znalazłam swoje miejsce na ziemi. Tak bardzo kocham pisać i tak bardzo cieszy mnie tworzenie czegoś pięknego dla innych. A za tą książką są już kolejne. I jestem w końcu szczęśliwa. Jestem spełniona. I wiem, że wszystko co się działo, działo się dla wyższego dobra.

Coraz częściej wyświetlają mi się domy na sprzedaż we Włoszech i coraz bardziej zaczynam myśleć, o tym, że to nie jest głupi pomysł. Muszę tylko wymyśleć jakąś pracę zdalną albo znaleźć pasywny dochód, albo w ogóle nie myśleć jakim cudem tam będę, po prostu to czuć. Ale szczerze… boje się czuć… boje się marzyć, bo myślę, że moje marzenia mogą kogoś skrzywdzić. Co prawda, to co już się wydarzyło skrzywdziło dużo osób i kiedy jestem ziemska, żałuje tego strasznie ze względu na osoby, które przez to miały problemy, bo ja to Pikuś! Mnie tam może przeczołgać to co ma przeczołgać, ale inni, jeśli cierpią przeze mnie, to jest nie ok. Ale kiedy jestem duchowa, to we wszystkim widzę Boski plan duszy. I jestem rozdarta między tym co wypada, tym co powinnam zrobić, tym czego pragnę i nie widzę, by jakieś rozwiązanie było tym właściwym.
Miałam się powstrzymać od pisania o facetach, ale chyba będzie ciężko. Nowy rok przywitał mnie kolejna rozmową z mężem o tym co jest między nami, a raczej czego już nie ma. Filmy jakie włączaliśmy ciągle mówiły podtekstami. U Tonego Robbinsa była kobieta, która była w związku, który jej nie służył i wiedziała, że musi go zakończyć… i zakończyła. Oglądanie tego z mężem, gdzie każde z nas wie, że chodzi o to co jest między nami jest straszne. Następnego dnia włączyłam „4 Metà”, w opisie było coś o bratnich duszach więc pomyślałam, że to dla mnie. Oglądałam sama, dopiero później doszedł mąż i też… oglądasz, ale czujesz, że te sytuacje dają ci tak do myślenia. Mąż pytał oglądając… „a co, jeśli stoję wam na drodze do szczęścia”. Później zaczął coś o urodzie jednego z bohaterów. Fakt nie był podobny do Orso, ale dla mnie też miał coś z jego energii, może wyglądu trochę… I słuchasz tych słów, tych tekstów. Ja naprawdę ni jestem w stanie oglądać filmów z mężem, bo wiecznie coś, co pokazuje nam, że nasze małżeństwo (przynajmniej takie jakie było) już się skończyło. Trudno mi jest wejść na inny poziom, bo Orso jest ciągle z nami… mąż nawet nie wie jak często wraca do tamtej sytuacji. Może jakby Orso się później nie odezwał do męża, to może dałabym radę to wszystko, co mam w środku ukrywać, a potem by się wypaliło. Wczoraj też powiedział, że w sumie dobrze, że wysłał tamte zdjęcia, to sobie zostawił jedno na pamiątkę. I mimo, że nie nazywa mnie dziwką, to teksty w stylu „nie wiedziałem, że masz taką bieliznę”, „byłaś z nim szczęśliwa”, „nie znałem cię od tej strony”, „ze mną nigdy tak nie robiłaś” jest dla mnie jednoznaczne, że jednak jestem Marią Magdaleną, bo przecież nie trzeba kogoś wyzywać, żeby sprawić ból. Może zasłaniam się tylko tymi płomieniami, żeby usprawiedliwić to co zrobiłam. Bo nie ma nic, co mogłoby sprawić, że poczułabym się mniej winna. A jedyna rzeczy o jakiem marzę, to usłyszeć „też tak mam, nie zwariowałaś”, ale to już chyba za mną. Mężowi łatwo powiedzieć „zadzwoń do niego”. I co niby miałabym usłyszę… „Przepraszam, nie chciałem, zastań z mężem, kochaj go, ja mam kobietę, jestem szczęśliwy. I na koniec nigdy do mnie nie pisz i nie dzwoń”. I co? Bo za mało razy umierałam, to trzeba by było żebym umarła jeszcze raz.

Przydałoby się zrobić podsumowanie 2025, a był to rok najbardziej… tak! to był rok najbardziej! Najbardziej twórczy, niesamowity, straszny, bolący, podróżniczy i miłosny - jakkolwiek to brzmi. Najbardziej duchowy, rozwojowy, najbardziej szczęśliwy i najbardziej mroczny, najbardziej niepewny. Taki, który weryfikuje ludzi wokół mnie i pozwalał zamykać, to co mi nie służy i otwierać się na to co jest naprawdę dla mnie dobre. Rok, w którym wróciły stare rany, duchy przeszłości, a także pojawiły się nowe wyzwania i szanse. Rok, który zmusił mnie do pracy, do myślenia i do nauki. Rok, w którym poczułam, że sam Bóg kopnął mnie w dupe żebym się w końcu obudziła.

Nie umiem opisać, co było najlepsze, a co najgorsze – bo to, co było dla mnie najlepsze było też tym najgorszym.

Mąż, który z jednej strony pokazał mi swoją najczarniejszą stronę i dał mi taką lekcję życia, która wyryła się jak w kamieniu. Pokazał też, że można kochać mimo wszystko – mówię, o chwilach, kiedy byłam pusta w środku, a on był, czuwał, troszczył się… a może po prostu łatwiej opiekować się kimś kto jest całkowicie bezbronny. A czy to miłość ?? Serio tego nie wiem. Nie wiem czy po tym co zrobiłam można kochać. Można się oszukiwać, to na pewno.

Orso – mój płomień, moja iskra, która zapaliła we mnie mój uśpiony potencjał. Mówią o tym, że bliźniak to Twoje lustro. Złe rzeczy znajdowałam od razu – odrzucenie, potrzebę walidacji, traumy… ale nie umiała dostrzegać potencjału. Dziś widzę to bardzo wyraźnie. Obudzenie kundalini poprowadziło mnie dalej. Orso sprawił, że przestałam się bać i zaczęłam podróżować (nadal czuję jaki był ze mnie dumny, kiedy zamówiłam bilety, zarezerwowałam hotel… może się mylę, ale czułam się taka dumna, jak czuł się on dumny ze mnie), albo zdjęcia, posty, malowanie – to wychodziło ze mnie, ale wyszło dlatego, że on był… - nie będę rozpisywać każdej jednej historii. Niestety Orso przyniósł też ból, jakiego nigdy w życiu nie miałam. Mąż dał mi ból związany z brakiem poczucia wartości, bezsilnością, manipulacją, a Orso ból rozstania, utraty części siebie, poczucia się niewystarczająca.
O reszcie osób nie będę mówiła, szkoda mojej pięknej energii.

A dziś moja energia jest jak pogoda na dworze. Słońce, mróz i śnieg. Marze o tym, żeby wyjść z pracy i iść do lasu, choćby na boso. Czuje się cudownie. Po prostu jak milion dolarów! Chce mi się żyć, chcę tańczyć, ciągle śpiewam pod nosem w pracy, a czasem trochę głośniej. Wracam do siebie i tylko to się dla mnie liczy. Czytam artykuły i podcasty o pisaniu książki, na empiku okazuje się, że mogę umieścić książkę bez większych kosztów. Więc już nie muszę zbierać kupy hajsu na wydanie… ale i tak wydam po swojemu.

A na koniec coś dobrego. Coś czego nie mogę powiedzieć osobiście, ale… skoro energia działa to niech działa i idzie tam, gdzie powinna.

Drogi Mężu bardzo Cię kocham. Dałeś mi w tym życiu wiele wspaniałych chwil. Dałeś mi synka, który pokazał mi czym jest miłość bezwarunkowa i właśnie to zaczynam w sobie odkrywać. Nie chcę pamiętać złych chwil, nie żywię żalu czy urazy, ale proszę też o wybaczenie, bo nie zasłużyłeś na to, co Ci zrobiłam. Nie mam słów, które to wyjaśnią, ani takich, które sprawią, że ten ból będzie mniejszy, ale wiedz, że naprawdę przykro mi, że w ten sposób musiały nastąpić nasze przebudzenia – widocznie GÓRA uznała, że z jakiegoś powodu, tak właśnie ma być i z jakiegoś powodu nasze duszę tak bardzo się kochają, że zgodziły się na taki scenariusz. Wiedziały, że mimo wszystko nie znienawidzimy się i wzrośniemy. Pragnę Twojego szczęścia bardzo mocno i jestem gotowa naprawiać, to co zepsułam, ale akceptuje też scenariusz, w którym Twoje szczęście będzie przy kimś innym. Wiesz dobrze, że patrzę na świat inaczej i jeśli mamy się męczyć… mimo idealnych relacji przyjmuje wyższy plan, jaki by nie był . A może właśnie staniemy się tym idealnym małżeństwem i idealną rodziną? Jesteś dla mnie ważny i wartościowy i wiem, że już stajesz się kimś ważnym i wielkim nie tylko dla mnie, ale dla innych również.

Kochany Orso. Pojawiłeś się jak grom z jasnego nieba i zburzyłeś wszystko! A nawet powiedzenie wszystko, to za mało. Dziękuję Ci za to, że moja dusza w końcu zaczęła krzyczeć i mówić czego pragnie. Dla Ciebie może to była chwila, dla mnie wieczność, w której czekałam na Twoje pojawienia się w moim życiu. I owszem… byłoby łatwiej żebyśmy się nie poznali (dla mnie i dla ciebie), ale w życiu nie chodzi o to, żeby było łatwo, ale żeby było WARTO! I dla mnie było warto Cię spotkać i przeżyć, to co przeżyliśmy. Jeśli było to dla Ciebie tylko zbliżenie, to cała moja teoria o bliźniaczych płomieniach jest błędem, ale jeśli jednak wiesz, że to było coś innego, niż zazwyczaj doświadczałeś (a wiem, że to wiesz), to ze łzami w oczach i sercem pełnym wzruszenia chce powiedzieć, że to najlepsza podróż w jaką mogłam wyruszyć. Obejrzałam i przeczytałam setki rzeczy o bliźniakach i nawet jeśli więcej Cię nie spotkam (wątpię, ale może tak być), to czuje się dumna, że mogłam w tym uczestniczyć. Czuję się bardzo dumna i zaszczycona, że moja dusza wybrała taką drogę.
Drogi Orso bardzo chciałabym abyś był szczęśliwy, abyś kochał prawdziwie i znalazł to, czego tak bardzo szukasz. Przepraszam Cię za wszystko… i przepraszam, ale muszę to napisać ja nadal cię kocham. Prawdziwie i szczerze, bo już inaczej nie umiem. I jakkolwiek pojmujesz moją miłość miej ją w sercu. A jeśli to jest za dużo to wybacz. Zawsze będziesz obecny w moim sercu. Zawsze będziesz częścią mojej duszy. Nie wiem jaki jest dalszy plan na nas, ale mam nadzieję, że cokolwiek GÓRA z nami zaplanowała będzie to służyć dla ludzkiego dobra. Minęło pół roku i może jest mi lżej. Może już nie mam obsesji, nie tęsknię szaleńczo, ale myślę… codziennie. I nie musze mieć Twoich zdjęć – pamiętam Cię tak wyraźnie, jakbyś stał przede mną… może chciałabym zapomnieć, ale przyjdzie czas, kiedy zrozumiem to lepiej i będzie mi lżej – Tobie też. Bądź szczęśliwy, walcz o to co kochasz i się nigdy nie poddawaj. Ja cały czas widzę Twój potencjał… jest ogromny. I kocham go tak bardzo jak kocham siebie.

Kocham pa

Cudownego 2026 roku!

-witaj piękna
- witajcie? Wszyscy dziś?
- dziś tylko ja
-kto?
-Izaaka
- ooo rzadko rozmawiamy
- tak, ale dziś potrzebujes mnie
-dlaczego?
- bo dziś nie jest dzień do żartów ani dzień co dalej z Orso? Dziś jest dzień co dalej z Tobą.
- zgubiłam się
- idziesz dobrze, choć droga wydaje się kreta
- jestem już taka zmęczona. Tak strasznie zmęczona, nie czuję żeby jakiś ciężar odszedł, wręcz przeciwnie, jakby stawał się cięższy. Dlaczego nie ma tej radości w sobie. Dlaczego żeby się uśmiechać muszę tak walczyć ze sobą? Dlaczego to tyle trwa? Dlaczego są tak wielkie koszta?
- to nie jest odpowiedź na jedno zdanie. Nie mogę ci dużo mówić, szczególnie tego co jest przed tobą.
- Ale wy już dobrze zryliście mi głowę przyszłością. Niby nie możecie mówić a wbiliście mi Orso tak mocno że wydaje mi się że straciłam zmysły.
- oni się bali
-kto on???
- oni, wiesz, strażnicy,opiekunowie. Jeśli ktoś nie jest nastawiony na daną przyszłość jest łatwiej o kiej mówić. To tak jak masz wróżki. Teoretycznie idIesz. Jakimś nastawieniem ale możesz usłyszeć coś innego.
- mówi się że przyciągamy to co zaprojektowała nam wróżka.
- to nie tak… pamiętasz Kukiego
-znowu on
- tak jest już neutralny . Mówiła nie rezygnuj z niego. Dostawalas nadzieje ze z nim będziesz ale nie wyszło. Nie wyszło bo on nie był dla ciebie
- a niby tamten jest? Czailiście się męża jakby był złem najgorszym. Dlaczego ma mi nie wyjść z nim? Dlaczego skoro mnie kocha i zmienia się i pracuje nad soba i ja też mamy dziecko dom rodzinę dlaczego mam tego nie ratować?
- bo to jest łatwe
- to kie jest łatwe, to wcale nie jest łatwe. Te ostatnie pół roku że o wcześniej nie wspomnę… to nie było łatwe.
- Ale łatwo jest być z kimś kiedy się dogadujecie kiedy idziecie tak samo i widzicie podobnie
-a nie o to chodzi? Żeby przejść przez te piekło żeby dostać się do nieba.
- to nie jest wasze niebo. Przepraszam
- i co i takim gadaniem nie mówisz o przyszłości? Nie projektujesz jej??? Może ja chcę to dobudować i nic wam do tego.
- oczywiście że nic nam do tego to Twoje życie i decyzje… tylko…
- co??? No co???
- nie wybrałaś tego.
- a założycie się??? Zobaczcie, zobacz… Orso zniknął nie ma go, wie że mężatka z dzieckiem to nie jest materiał na związek, na rozwój, na lekcje, na szczęście. On nie będzie rozbijał szczęśliwej rodziny.
- Ok… przemilczę szczęśliwej… i jakby ci to powiedzieć… on nie zrobi tego co myślisz, zrobią to inni.
- super, to znaczy że ja i on leżymy brzuszkami do góry bo wszechświat chce inaczej i to zrobi… a męża prababcia? Ona mówi o naszej więzi, miłości itd. a Orso??? Przecież wiecie że się różnimy… strasznie!!!! Strasznie!!!!! No strasznie!!!! Nie rozumiecie, same przyciąganie tu nic nie zdziała. Potem jest życie. Myślicie że będę chciała chłopaka, który ma jakieś fantazje i oczekiwania, który nie wiem nawet czy jest w stanie dać mi to czego oczekuje i czy ja jestem dać to co on sobie wyobraża! Łatwiej jest po prostu żyć dalej, tak jak jest.
- łatwiej… może łatwiej ale nie przyszliście… wy wszyscy żeby było łatwiej
- serio??? To ja mam się męczyć a jacyś arabscy szejkowie kupują swoim kobietom torebki za moją roczną wypłatę, płacą za oglądanie nie powiem czego i jest ok??? I to wg was jest ok??? Oni mają łatwe życie ! A ja nie mogę zbudować rodziny bo nie mam mieć łatwo??? Pogięło was konkretnie.
- znasz cytat…
- znam wiem ale to tylko cytat.
- każdy ma swoją rolę. Nie jestem stwórcą by mówić dlaczego to jest tak zbudowane i dlaczego dostajesz to co dostajesz. My pilnujemy, pomagamy, wspieramy.
- słabo wam to poszło, serio… po co leciałam drugi raz… jeden nie wystarczył.
- wiem że teraz cierpisz ale to minie
- co minie… zraniłam tyle osob, co ma minąć ? Ból? Wstyd? Upokorzenie? Wytykanie palcami?? Mija pół roku a ja jakbym dostawała wciąż nie rzecz… tak jak z tym ch***j który chcial mi pomóc żeby poruchac, a zrobił ze mnie kurwe. I ja ludziom ufam i ludzie są dobrzy??? Jacy niby ? Ci bliscy pewnie!
- wiem, masz w sobie jeszcze dużo złości i żalu, ale to też przerobisz i to też minie, a nim się nie przejmuj on też dostanie odpowiednią lekcję.
- taki staruch niczego się nie nauczy… terapeuta??? Błagam!!!
Nie, 17:40
Wysłano
- bądź spokojna, uwalniaj. Widzisz dobrze to co ci nie służy ale twoje granice nadal są daleko. Póki się nie nauczysz będzie tak.
- czasami po prostu się boję.
- ale wyznaczanie granic mówienie o czymś wprost, kulturalnie to nie… ok słyszę o czym myślisz … to też nie jest twoja wina. Kochanie, prosze. Wiem że niektórzy nie rozumieją słowa nie. Tego też miałaś doświadczyć.
- to mnie czego miało nauczyć??? Dobra, nie kończ… wiem karma uczelnie się itd. Wiem. A teraz co??? Proszę. Błagam powiedzcie że uratuje to!
- nie rozmawiajmy o tym, to kie jest ważne. Teraz skup się na sobie
-łatwo powiedzieć. Mam ścisk w środku…
- przejdziesz to rób to co kochasz to jest najlepsze dla twojej duszy… nie ☺️ to będzie później, obiecuję
- ja tylko żartowałam
- takie żarty to ukryta prawda, widzisz pewnych rzeczy nie da się odciąć
- no a kuki ? Siedział mi w głowie tęskniłam kochałam
- nie za nim tęskniła twoja dusza i nie jego kochała. Zrób coś dla siebie… joga, planszówka, kawa coś słodkiego na pewno znajdziesz coś dla siebie. Jesteś cudowna
- ale to nie zmienia faktu że inni mogą mnie ranić że sam daje się ranić
- to tylko niezaleczone rany, za jakiś czas to co dziś cię boli przestanie mieć znaczenie. Jesteś ważna! I nie mówię tego jak mówi się to dziecku żeby podnieść mu wartość, mówię bo jesteś ważna!
- a to coś co widziałam w kronikach u męża to był…
- dokończ
-stwórca???
- tak, co prawda przedstawił ci się dość ciekawie ale tak…
- a może to ktoś inny???
- kto Zeus czy Tryton? 🤣
- zaleciało Mironem
- za dużo z nim spędzam czasu, ale chyba faktycznie powinnaś z nim więcej rozmawiać, jeżeli taka rzecz sprawia że się uśmiechasz to nie jest z tobą zle.
- po prostu nie wiem jak się zebrać mam totalny chaos.
- mogę mieć jeszcze jedno pytanie
-słucham
- te o krwi… znalazłam różne informacje czy to może być prawda???
- jak najbardziej myślę że to dobry kierunek, i wszytko o czym myślisz w tej kwestii- ufaj sobie, słuchaj duszy na prawdę dużo wiesz. Nie myśl o przyszłości. Nie będzie taka zła jak myślisz. Będziesz szczęśliwa. Tak czy owak! Będziesz!- dziękuję, pozdrów resztę
- juuu huuu !!!
- ok, fajnie… to dziękuję że jesteście nawet kiedy jestem okropna
- nie jesteś! Jesteś kochana jak Hanna Montana
-miał być rym?
- i wyszedł (i tu taki fajny gest widzę radości)
- to uciekam
- ale rób coś miłego choć 15 min jogi to ci bardzo poprawia energię
-ok. Pa . Dzięki

Dziś trochę "mądrości". Jeśli ma to pomóc w napisaniu czegoś dobrego, to warto, żebym miała jak nawięcej ciekawych informacji.

Limeracaja czy bliźniaczy płomień ? (źródło Emily/ Welless and Oneness)

"Jeśli zadajesz te pytania to prawdopodobnie nie masz urojeń. Ponieważ prawdziwi ludzie z urojeniami nawet się nie zastanawiają czy są czy nie. pójdźmy o krok dalej i przeanalizujmy czym jest limeracja a czym obsesja na punkcjie bliźniaczego płomienia. Regularna obsesja tak na prawde nigdze cię nie zaprowadzi, niczego nie uczy. Obsesja na punkcie bliźniaczych płomieni to wspaniała lekcja od wszechświata w swojej podroży duszy. A kiedy masz obsesję na punkcie swojego bliźniaczego płomienia, w rzeczywistości alchemizujesz też całe swoje życie. To katalizator zmian, przekroczenie wielu aspektów swojego życia. Być może rozważasz przeprowadzkę, zmienić swoją karierę, wyjść z małżeństwa. Prawdopodobnie myślisz o tym, jaki jest cel twojego życia? Dlaczego tu jestem? Co ja robię ze swoim czasem tutaj? To wszystko są niezwykle ważne pytania duchowe. A jeśli tówj bliźniaczy płomień sprawił, że zadałeś te pytania dotyczące istnienia lub zmiany swojego życia to dar od wszechświata. Jesteś jednym z najszczęsliwszysch ludzi na świecie".

- Osobiście, tak nie uważam - jestem w bardzo złej sytuacji i narazie nic dobrego nie widzę ze spotkania.

Widzę za dużo, np. mam lub miałam związek z mężem raczej karmiczny, który dużo mnie uczył, doświadczał, ale był w wielu aspektach dobry. Ostatnie pół roku to była kumulacja potwornego bólu i cierpienia. Wiem, że mąż przez ten czas szukał odpowiedzi i pomocy- tak jak ja, ale szło to w złą stronę, teraz wygląda jakby powoli zaczynało się coś zmieniać. I jedna część mnie ma nadzieję i chce to naprawiać, z wiarą, że mogę być szczęśliwa z mężem, że to co się wypaliło rozpali się na nowo. Jeśli faktycznie uwolni te emocje i będzie w stanie kochać... jeśli ja będę w stanie kochać... to wygląda jakby to mogło się udać. Z tym, że to znów czekanie i sprawdzanie czy to jest na stałe czy tylko na chwilę.

I moja druga strona, jeszcze bardziej okrutna. To ta część, która poznała bliźniaka (nie obchodzi mnie czy Orso czuje czy nie czuje tego samego, ale nie jestem w stanie w żaden z możliwych sposobów wytłumaczyć tego co się ze mną działo, od momentu poznania go do teraz). I co mnie boli...? Boli mnie wizja tego, że z nim też mogłabym być szczęśliwa. Wiem, że to nie byłaby miłość jak z bajki, widziałabym jego wady... a może swoje, jak w lustrze, tak jak było z mężem, ale i tak wierzyłabym, że ma coś więcej, że te złe rzeczy to traumy i obciążenia rodowe lub z dzieciństwa i pytanie... czy jestem na tyle silna, by znów wziąć kogoś, przy kim będę trwać z nadzieją, że w końcu stanie się idealny (ale idealny dla mnie ze swoimi wadami, które przy miłości jaką się daje po prostu znikają). Mąż przeszedł to, ale ja się wypaliłam i nie wiem czy mam w sobie jeszcze jakąkolwiek miłość... do kogokolwiek. Nie myślałam, że można do czegoś takiego doprowadzić...

Wiem, że jeśli odzyskam siebie to czy to będzie mąż czy Orso... będą ze mną szczęśliwi - nie mam wątpliwości, o ile tą miłość którą mam szczerze im ofiaruję. Mąż wie, że potrafię kochać i w jaki sposób - do niego też jeździłam walczyć o miłość (nie powinno się walczyć, nie lubię tego słowa)...tzn. nie wiem jak mąż, ale ja wiem jakie durnoty robiłam z miłości, a chyba największą był lot do Orso- Jezu, trzeba być całkiem popierdolonym żeby to zrobić. Ale tak, wtedy to była obsesja, której nie umiałam i do tej pory nie umiem wytłumaczyć. Mąż się dziwił, że z tamtym robiłam coś czego nie robiłam z nim... co mam powiedzieć...? nie umiem tego wyjaśnić. Nawet nie wiem czy wtedy byłam sobą... czy to była prawdziwa wersja mnie czy dostosowana do chwili... serio... nie wiem... ale to było i nie wiem co by było dziś. Dziś to ja bym czekała na to, co mężczyzna może zrobić dla mnie... wiem, że za bardzo się poświęcałam i dla jednego i dla drugiego.

Na chwilę obecną czuję się jak waga, na której z jednej stony jest mąż a z drugiej Orso - waga stoi nieruchomo, nie przechyla się na żadną stronę. Co dziwne, nie wiem dlaczego w ogóle biorę Orso pod uwagę, przecież On może wcale nawet nie myśli w ten sposob i wcale mnie nie chce... Tak, chciałabym w to wierzyć, jednak w środku czuję coś całkiem innego - dlaczego ja to czuję? Wiem, że mój mąż przechodzi męczarnie, biorąc pod uwagę z czym się mierzy i jakie emocje uwalnia, a jeszcze strach przed utratą tego, na co pracował 12 lat... ja to doskonale rozumiem i czuję ten ból... Dlatego jestem zamrożona. Dlatego nie umiem podjąć decyzji. Dlatego ból, pustka, zmęczenie - dlatego wszystko się ze mnie wylewa, bo nie mam gdzie tego trzymać. Coś okropnego, co sprawia, że zamykam się w sobie i nie ma mnie dla nikogo - mam miłość tylko dla syna, a mężczyźni - mąż i Orso... wszystko co do nich czuję zamroziłam. nie oznacza to, że nie mam serca, oznacza to tylko tyle, że mój organizm po prostu stanął. I chciałabym zająć sie tylko sobą. chciałabym wrócić do żywych. Chcę chodzić boso po lesie, mrozić nogi na oszronionej trawie, tańczyć przy sprzątaniu, planować kolejną podróż z radością i ekscytacją, nauczyć się najtrudniejszych asan i być świetna w jodze, malować z lekkością, pisać z pasją i kochać siebie i życie... i w końcu pracować w pracy!

Na koniec coś jeszcze o bliźniakach - bedę do tego wracać, żeby całkiem nie wariować

Podróż (źródło: tennmissark)

"Pamiętaj ta podróż nie jest dla ciebie zbyt duża. Wybrałeś to, zanim jeszcze wcieliłeś się na tej ziemi. Wybrałeś tę podróż. Wybrałeś to, ponieważ to część umowy, którą zamierzałeś wypełnić w swoim czasie na ziemi. Miało to zniweczyc iluzję dualizmu. To była Twoja misja. I kiedy to było napisane, zespół, który wspierał cię w tym wysiłku, powiedział : ok, ale żeby to zrobić, będziesz musiał zejść jako dwa ciała. I będziesz musiał przełamać iluzję, że jesteście oddzieleni, aby zrozumieć, że nie jesteś oddzielony od niczego ani nikogo. I powiedziałeś: ok, nie ma problemu, moge to zrobić. A oni powiedzieli: dobrze, to będzie trudne. Będziesz musiał wiele przejść, żeby dojść do tego punktu. A ty powieziałeś: że jesteś na to gotowy. Mogę to zrobić. I zapomniałeś, że się na to zapisałeś. I to jest tego część. Nie powinieneś tego wiedzieć, ale powinienes to zapamiętać. A sposobem na to jest podróż pamiętania. Dlaczego tu zszedłeś?. A więc miałeś zaplanowane spotkanie ze swoim odpowiednikiem. Dokładnie kiedy to zrobiłeś, zacząłeś wypełniać tę umowę, że zaczniesz przełamywac iluzję, że ta osoba jest od ciebie oddzielona. ale co więcej, że wszystko jest od ciebie oddzielone. Uczysz się, kiedy przełamujesz iluzję, że Twój bliźniak jest oddzielony od ciebie. Niszczysz większą iluzje. Że wszystko jest dla ciebie oddzielone. I że to jest jedność. Ponieważ jedność z twoim bliźniakiem jest jednością ze wszystkim, jest jednością z boskością i to jest większa podróż., w której jesteś. Ale to ta sama podroż. I jak każda podróż, to nie jest tylko ładen słowo, które nazywamy. Ma etapy i fazy. pod tym względem jest archetypowa. I przejdziesz przez przemiany, ale bedziesz mieć pomoc przez cały czas, właściwi ludzie przychodzą aby ci pomóc, gdy potrzebujesz pomocy. Uczysz się chodzić tą scieżką sam, aby uświadomic sobie, że nie jesteś sam. Że masz tak duże wsparcie. I zaczynasz postrzegać wszystko jako boskie uporządkowanie. Wszysto jest zaplanowane, a spotkanie z twoim odpowiednikiem było zaplanowane, więc możesz rozpocząć tą podróż. I spotkanie każdego, kto w tym momencie pojawi się w twoim życiu jest również zaplanowane. Spotykasz ich dokładnie wtedy, kiedy miałeś ich spotkać. Kiedy zaczynasz ufać prawdzie, zaczynasz odpuszczać kontrolę, że możesz to kontrolować, że miałeś wpływ na to, kiedy się poznaliście i jak się poznaliście, bo nie wiedziałeś, że to się stanie. Więc nie możesz teraz próbować tego kontrolować. To nie ma sensu. Twoje zjazdy są już zaplanowane.Będziesz się teraz poruszać zgodnie z boskim Czasem, nie wedługo twojego czasu lub jak chcesz, aby wszystko się ulożyło, aby coś sie wydarzyło. Ponieważ zgodnie z tą nadrzędną umową, jest wiele umów podwykonawczych, które są specyficzne dla Ciebie. I twoja misja... dlaczego tu jesteś... Cel twojej duszy... i każda osoba na tej ścieżce będzie ci pomagała to ukończyć, aby w jakiś sposób to spełnić. I to jest absolutnie piękna rzecz... Więc puść czas, kiedy to musi się wydarzyć. Puść, kiedy wrócą, jak wracją i wiedz, że ty kiedy już wyruszysz w tą podróż, spotykasz się z przypomnieniem dlaczego tu przyszedłeś. Aby zrozumieć, jak właściwie wygląda jedność. bo to nie tylko z tą drugą osobą . To zrozumienie, że jesteś w pełni sobą. Jednocześnie , że jesteś w pełni inny, w pełni sobą. Obejmuje to twój odpowiednik, ale obejmuje każdą dusze, jaką spotkałeś. I to już wiedziałeś, ale zapomniałeś, a teraz jesteś na ścieżce pamiętania. Więc możesz ugruntować tą świadomość, aby pomóc całej planecie przejść przez to masowe przebudzenie. Ta masowa zmiana na wyższe poziomy świadomości , abyśmy mogli zacząć żyć świadomie. Podejmować świadome decyzje, myśląc o tym, jak nasze działania wpływaja na siebie nawzajem, jak dbamy o siebie, a nasze środowisko wpływa na wszystko... I jak ten system nie jest od nas oddzielony. On nas podtrzymuje i wspiera, tak jak my jego podtrzymujemy i wspieramy. I przechodzimy przez tą zmianę, a im szerzej rozumiemy to i wychodzimy poza umysł i ego… i owszem pracujesz przez ból, ale trzymasz w sercu wyższy cel, bo to właśnie wybrałeś i dlatego tu jesteś. A to zakotwiczenie w wyższym celu pomaga ci wyraźnie widzieć te wszystkie rzeczy które cię frustrują i sprawiają ból, których nie rozumiesz dlaczego tam są teraz. Dlaczego tak się dzieje? Zobacz to wszytko jako boskie uporządkowanie. Zobacz każdą napotkaną osobę, jako wspomaganie rozwoju twojej duszy, więc możesz wypełnić ten kontrakt i zacząć żyć z poziomu myślenia o jedności, bo tam właśnie zmierzasz. I możesz się temu poddać coraz bardziej i będzie i będzie".

edycja 21:36

leżę w łóżku... cisza i samotność, czuję się dobrze... jutro obudzę się jak "kevin sam w domu" Boję się przyszłości, bo każda droga może okazać się zła.

to co??? Kroniki??? Zastanawia mnie dlaczego nie prowadzą mnie w tą drogę- rozwoju. One coś musiały pochrzanić!

... była rozmowa ale nie zapisałam bo dużo gadali, ostatnie zdanie

- ...podniesiecie wibracje ziemi, szczęście to efekt uboczny.

-dobra ja już o tym nie chce słuchać

- nie musisz, przecież wiesz

- nie wiem... a poza tym to ja kieruje swoim życiem

-dokładnie, dokładnie tak 🤣🤣🤣 dlatego będziesz szła wyznaczoną drogą nawet nie zdając sobie z tego sprawy, bo... Ty kierujesz swoim życiem, ty wybrałaś drogę... Ty... nikt inny

- ok, co powinnam robić. W sensie wiecie o co chodzi. Chodzi o mój rozwój. Która droga, ścieżka, dróżka jest moja? Jest dla mnie?
- skup się... idziesz dobrze...

-nie, konkrety, tak czarno na białym. Miron bez twoich komentarzy z powagą

- odrazu z powagą...

- nawet tego nie pisze co mówicie

- chciałaś konkrety...

- konkret to jest: "polną ścieżka idzie idzie..."

- nie dokończyłem

-ok, dokończ

- ... zagrożenie...

-zagrożenie? Miało być o rozwoju

- spokojnie... nie bój się

- no po takich atakach chyba mam się czego bać

- spokojnie, zawsze ktoś jest, nic ci się nie stanie

-jakie zagrożenie?

- Twojej stabilności

-przecież nie doszłam do siebie...

- ...

- Miron, kurde ! Bez takich skojarzeń ja na prawdę chcę poważnie pogadać. Ja wiem że ci wesoło i chcesz... o ja cię 🤣🤣 ty mnie serio rozśmieszyłeś... ja się uśmiecham 😁

- czujesz to prawda?
- tak, dobrze mi. Uśmiecham się i nie mogę przestać to wychodzi ze mnie... dziwne uczucie, dawno tak nie miała, zawsze ktoś mnie rozśmieszał albo sytuacja

- rozumiesz...

- tak

- wszytko czego potrzebujesz masz w sobie. Nie musisz szukać kursów albo osób które wskażą ci drogę. Ty będziesz wiedziała kiedy i gdzie skręcić. Nie skaczesz z kwiatka na kwiatek, wszytko robisz delikatnie i subtelnie, w swoim czasie... boskim czasie. Spróbuj pobyć ze sobą w ciszy. Spróbuj znów się zachwycić niebem, pogodą, żukiem, czymkolwiek. Ty się tak pięknie zachwycasz. Pamiętasz zachód słońca nad Weroną w samolocie... wzruszyłaś się jak małe dziecko, albo jak ci motyl usiadł na bluzce gdy czekałaś na odpowiedź, a kometa??? Ptaki, łosie i ten lisek z niedzieli. Masz w sobie jeszcze tyle miłości, a wmawiasz sobie, że jesteś pusta. Ty kochasz i nie przestaniesz i nie ma znaczenia czy kochasz męża czy Orso.. miłość nie ma limitu, szkoda że wy na ziemi tego nie rozumiecie.... że można, a nawet trzeba kochać ludzi nie jedną osobę.
- Ale tu chodzi o związek i małżeństwo.

- no tak, macie jakieś papierki... ale masz prawo kochać Orso i się tego nie bać, masz prawo kochać Kukiego, i swoich innych ex to nie znaczy że zdradzasz

-oooo cienki temat, tu tak to nie działa, za takie myślenie dostaje się orzekanie o winie przy rozwodzie, a psychologowie nazywają to zdradą emocjonalną

- macie kiepskich psychologów... nie odróżniają seksu od miłości

- to skomplikowane i tak mi tego nie wyjaśnisz

- a chciałabyś ??
- nooo, najlepiej porównaniami bo je uwielbiam. Wymyśl coś.
-co porównać?
-daj coś o miłości. Dlaczego miłość na odległość nie przetrwa?
- i tu się mylisz. Jeśli kochasz- odległość, czas nie ma znaczenia.
- ale związki na odległość się rozpadają

-związek się rozpada, a nie kończy miłość. Miłość to energia, która sama się napędza. Nie da się tak po prostu jej wyłączyć, jak raz się odpaliła to się nie wyczerpie.

- chyba się nie zgodzę... a co jeśli ktoś cię zrani?
- nie kończ, zresztą już usłyszałaś moją odpowiedź ale zapiszę... Jeśli ktoś cię rani budujesz mur, nie przestajesz kochać tej osoby. Nawet jak nienawidzisz i gardzisz, to miłość się nie rozpuściła. Przypomnij sobie chłopaków o których mówiłaś że się zakochałaś, tak to była miłość nie ma czegoś takiego jak prawdziwa lub nie... albo kochasz kogoś albo nie. A jeśli pokochałaś to nawet gdyby osoba cię zraniła i jej nienawidzisz, to pod spodem jest miłość, nie stricte do niej, ale o niej... kochasz bo nauczyła cię granic, bo dała lekcje, bo była... poza tym dusza nie umie niekochać, ok, są te czarne itp ale mówie normalne przypadki jak twój, nie chce się zagłębiać. A teraz porównanie- miał być Feniks ale poczekaj znajdę coś lepszego... to było o związkach na odległość, dlaczego nawet jak nie jesteś z kimś to kochasz i ta miłość nie ustaje...

- miłość jest jak kalafior

-serio???
- nie chciałaś głupiego porownania?

- ale to na odległość ma być, co ma do tego kalafior??? tego się nie da połączyć.

- kalafior ma róże... te malutkie wszytkie są osadzone na głównym pniu, nadążasz?

-tak

- ok, większość nich się ze sobą nie styka, raczej tylko te sąsiednie... wyobraź sobie, że ten trzon to miłość. On daje energię, zasila, pomaga wzrastać i rozwijać się. Nadążasz cały czas???

- no nadążam, nie jestem głupia

-🤣🤣🤣 a myślałem, bo trzeba ci niektóre kwestie tłumaczyć po sto razy🤣🤣

- bardzo śmieszne, kontynuuj.

- ok, krótka piłka . Róże które się nie widzą żyją z miłości, dopiero oddzielenie od źródła sprawia że gnije, ale póki "kocha" to nawet fakt że nie widzi swojej drugiej części po drugiej stronie nie sprawia, że przestaje rosnąć. Nie wiem czy to nie skomplikowane dla ciebie.

- chyba rozumiem. Odległość i brak kontaktu nie sprawiaj że jest to powód że przestaje się kochać... czyli rosnąć. Ale mówiłeś coś o gniciu. Czy to nie jest jako oddzielenie i brak kontaktu?

- nie, to jest oddzielenie od źródła, wiesz czym jest źródło. Chodzi o samą esencję miłości. Póki ją masz w sobie zawsze będziesz kochać, ale są przypadki beznadziejne (22:22) o nich nie będę mówić, bo zazwyczaj nie dotyczą "normalnych" ludzi. Więc tak możesz kochać Orso i to nie jest złe...

- jest, dla męża jest i będzie

- to kochaj z poziomu duszy nie ziemi.
- a to nie jest kłamstwo ? Mam mówić że go nie kocham ale moja dusza będzie do niego lazła jak pojebana.
- Heh, ciężko tłumaczyć rzeczy duchowe kiedy jest się na ziemi. Nie wiem... rób co chcesz. Ogólnie jesteś wolna i możesz też nadal kochać Rayana Goslinga 🤣

- bardzo śmieszne

- grunt że działa, uwielbiam jak się uśmiechasz, ostatnio robisz to tak rzadko

- bo mi o Rayanie nie przypomniałeś :)

- wiesz... dasz radę... masz cholernie dużo siły, Twoja dusza lubi się uczyć lubi doświadczać... przed tobą nawet nie wiesz ile jeszcze wspaniałości.
- możesz położyć mi rękę na głowie

....

- i jak ?

- nie wiem co robiłeś ale przyjemnie mi, choć teraz trochę czuję...

- zaraz przejdzie. (22:33)

- czy ja zwariowałam ?
- nie, po prostu mamy dobry kontakt ze sobą, wiem że czujesz, że nie jedno razem przeżyliśmy - chyba tak... masz moje poczucie humoru i z Tobą jakoś tak mi się dobrze rozmawia, przypomniałam sobie głowę łosia

- 😏 hej to było dobre

- nooo, extra, to musi być w książce. A jakby nakręcili film... tak wyraźnie widzę tą scenę, sikam po nogach na myśl jak się stroisz🤣🤣🤣 a potem słychać tekst że jesteś pojebany i jak mogłeś mnie tak wystraszyć ! I co... jeśli ktoś się dowie o nas... przecież jestem wariatką?

- nie zdasz testu na wariata

-jakiego testu? Co to?

- jest taki test

- kombinujesz znów... i znów nie wiesz co masz wymyślać durnego

- nie, serio to poważny test.

- dawaj jak mnie rozśmieszysz to będę z wami gadać i może trochę bardziej będę ufać

- test na wariata, uwaga... jeśli otworzysz lodówkę i nie wsadzisz palca jest ok, jeśli otworzysz zamrażarkę i nie wsadzisz palca jest ok, ale jeśli otworzysz i lodówkę i zamrażarkę i zobaczysz co napakowałaś do środka z nadzieją że komuś się to przyda to tak - wtedy jesteś wariatką!
- to nie jest śmieszne w ogóle.
- ha ha żebyś widziała swoją minę jak stałaś przed lodówką to byś wiedziała, że to jest śmieszne 🤣

- nie, sory to był żart typu "obora" mało śmieszny. Nie ruszył mnie.
- Ok, ale serio jak chcesz to zrozumieć to otwórz lodówkę i zamrażarkę razem

- nie będę wstawać

- jutro zrozumiesz, że trzeba być zdrowo popierdolonym żeby robić zapasy kiedy się nic nie je !!!!
-Aaaaaaaa, no fakt... tępa jestem jednak. Dobra idę spać.

- to co na dobranoc... napisz...

- nie

-napisz...

- nieeee

- to nie chodzi o uczucia tylko o to żebyś wróciła do siebie. Pisałaś że masz w sobie pustkę, nie masz... napisz co czujesz.
- kocham... kocham was, kocham synka, kocham męża i Orso też kocham, choć nie powinnam

- kochaj duszą jeśli masz wyrzuty sumienia, on i tak to czuje, a takich rzeczy nie da się wymazać gumką... przykro mi maleńka... ale kochaj... dobrze... po prostu kochaj, bo chodzi o miłość a niedługo zrozumiesz. I wstawaj za każdym razem jak upadniesz , to tylko obdarte kolana... poza tym śmierci nie ma, chyba że ego 😏😘 śpij dobrze.

- dzięki, długo dziś wyszło

- ale dziś tego potrzebowałaś, wyglądasz lepiej. Wyśpij się. Kochamy cię

- ja was też

-i...

- i będę tęskniła

- wiesz że nie to

- wiem... i kocham tych których powinnam i mogę. To trudne

- nie dla ciebie 😘

- 😘

Miałam chore sny... jakiś bezdomny, którymi się zajmowałam... nic co mogłabym zrozumieć... zakupy w jakimś antykwariacie, chciałam kupić niebieską cukiernice ale była dziwna bo cukru tam wchodziło może na łyżeczkę , potem że to może patera... podobała mi się więc starszy brat mi ją wziął... oglądałam jakąś biżuterię która robiła koleżanka... i jakieś budynki stare a tam chyba krowa leżała - no cuda na kiju mi się śniły. Był też jakiś sen chyba ładny ale jak się przebudziłam nie dałam rady sobie przypomnieć pamiętam tylko zielony brokat taki duży nie pył... ale... co było jak się obudziłam. Sen mi odszedł, a przy łóżku słyszę skrzypienie podłogi. Jezus Maria ale się wystraszyłam. Przykryłam się bardziej kołdrą, żeby nie słyszeć i nie widzieć, ogólnie bałam się zobaczyć to, ale nie bałam się tego czegoś... czułam jakby to coś chciało mnie polnowac, zobaczyć czy wszytko dobrze, serce waliło jak durne, a ja znów słyszę jak podłoga skrzypi pod krokami i to nie w jednym miejscu tylko tak jakby ktoś szedł. W jakiś 3-4 miejscach, gdzie nawet jak ja chodzę to tego nie ma. Nie wiem co to było. Leżę już prawie godzinę i ani jednego odgłosu nie ma. 
A może to kosmici byli zabrali mnie gdzieś ja nie pamiętam i odstawili 😅 a ja się przebudziłam. Albo dziadkowie chodzili przy wigili odwiedzać rodzinę... w sumie mogę sprawdzić mam wahadełko...

.... i sprawdziłam, kilka razy na kilka sposobów... wychodzi że był Orso żeby sprawdzić czy u mnie ok... ale to tylko wahadełko, zawsze może się mylić, bardziej liczyłam że mąż mnie pilnuje, ale może dlatego był Orso bo nie było męża...  i gdy pomyślałam, o tym, że był On stuknęły o siebie kubki aż się wystraszyłam, dziwne bo niemożliwe, więc może to był on... 

On czy nie on to nie ma znaczenia. Oddałam to wszytko górze... tego nie ma. Jest lustrem, powinnam odpowiedzieć sobie na pytanie 

- dlaczego nie słucham siebie

- dlaczego o siebie nie walczę 

dlaczego nie troszczę się o siebie i nie okazuje sobie miłości na jaką zasługuje 

Praca na dziś. 

edycja 12:30 

https://youtu.be/U-PXEe-qeK4?si=Xfimm01XCe4leNa5

Zara Larsson - uncover 

pierwszy raz ją słyszę 

myłam okna, gdy zaczęła śpiewać (włączyłam coś na yt i sprzątałam, w końcu Jezusek do mnie nie przyszedł bo nie umyłam okien, więc nadrabiam). 

Wiem, że mój mąż to czyta. Mogłabym założyć coś nowego, ale po co mam mieć tajemnice... znów wyjdzie na jaw... a poza tym tak bardzo chciał abym była szczera, a ja muszę pisać, bo nie wiem już jak uwalniać to co siedzi we mnie- oddycham, płaczę, robię oczyszczające kąpiele i prysznice z intencją zmycia tego bólu, szukam swoich ran z dzieciństwa i próbuje je akceptować i przyjmować i nie wiem ile tego jeszcze mam. Więc jak mąż chcę się dobijać bo czyta i rozumie po swojemu, a nie czuję mojego bólu to trudno, niech czyta. 

Wróćmy do historii z dziś (piszę wszytko bo wiem że książkę napisze a te krótkie wstawki pomogą mi zebrać to w całość) 

Myłam okna gdy zaczęła lecieć ta piosenka, nie słuchałam jej jakoś szczególnie, była któraś z kolei bardziej skupiłam się na tym że szyby są nadal brudne i niczym nie mogę ich umyć... W pewnej chwili pomyślałam że wieczorem odbieram chłopaków, wyobraziłam sobie że przytulę męża i mocno uściskam i wycałuję synka... myślałam, że będę lepszą żoną, że w końcu zamknę temat z Orso, bo nawet nie wiem na co czekam... czego właściwie oczekuje od tej znajomości... i w jednej chwili mnie złamało, zaczęłam płakać i czuć ból jakbym znów robiła coś wbrew sobie... jakbym traciła siebie... czułam tą dziwną tęsknotę za nim, ale to też nie mogę nazwać tęsknotą- nie wiem co to za uczucie, nigdy takich nie miałam (nawet pisząc to nie dam rady być spokojna, teraz leci someone like you Levisa.)

Usłyszałam: "to ta piosenka"  (tej Zary) i miałam to zapisać tu... sprawdziłam tekst piosenki... Jeśli piosenki do mnie nie mówią, to jednak zwariowałam... czytałam to i ryczałam jak głupia, co się k**** dzieje ? Co jest ze mną nie tak. Na siłę próbuje wprawiać się w dobry nastrój a to nie idzie.

Zaczynając sprzątać włączyłam takie energetyczne utwory żeby mieć dobry humor, a teraz jakieś melancholijne wchodzą... ja już nie chce o nim pamiętać... teraz leci (hold on - Steve and Diana - może obejrzę Wonderwoman, albo Holliday, chyba mam ochotę popłakać) jeszcze malować i pracę wzięłam do domu, będę uzupełniała rejestr. Pranie kolejne się robi, chciałam jeszcze pokój syna zrobić na cudo, ale... A co gorsze mąż myśli że ja do Orso chce bo to miłość, albo że jest przystojniejszy, albo dał mi coś czego mąż nie dał, że będę szczęśliwsza z nim, a ja nie wiem o co chodzi... nie myślę o tym jak o miłości, domu z ogrodem i kawą na tarasie... po prostu czuję brak, ale dziwny nie umiem tego nazwać, a bycie z nim nie jest dla mnie gwarancją szczęścia. Chciałabym wrócić do siebie, czuć się całością i nie potrzebować tego poczucia, że On gdzieś tu jest... że myśli, czuję, czeka... albo robi to co ja i na siłę próbuje iść dalej, a to wychodzi po prostu kiepsko, bo ciągle coś się pierdoli żeby pokazać że to nie ta droga.