Przebudzenie

Trafi to tam gdzie powinno, albo do kogo powinno. Przeciez energia działa, mąż to potwierdź, bo wie o wszytkim co tu pisałam więc skoro wie z wizji to i tą wizję niech przeczyta. 

Jesli spotkanie Orso miało zabić starą wersję mnie, to zabiło - tylko nowa się nie narodziła. 
Jeśli miało to zniszczyć małżeństwo, to zniszczyło. 
Jeśli miało zmienić mojego męża to zmieniło. 
Wszystko wg planu.

Tylko po  co dla świata ktoś kto nie ma serca?. 
Mąż... tak mężu do Ciebie, nie ważne czy to choroba czy nie- to że zepsules mi urodziny i wyjazd to za mało powiedziane, po prostu mnie dobiłeś, wyrwałeś serce i zgniotłeś. Przepraszam że też ciebie zniszczyłam, nie chciałam tego, ale mimo kłótni nie mówiłam ci tylu okropieństw. I On nie wiem po co się pojawił- pojawił... z jakiegoś powodu... zniknął i nie umiem, nie wiem jak się pozbyć tych myśli to tak samo jakbym ci powiedziała nie krzycz nie bądź taki emocjonalny, nie złość się, przecież  to się da - no widocznie się nie da... !!! Dostawałam od Ciebie to niemal codziennie. Już nie chce. Dość!

 
Orso... w sumie nie mam słów. Nie wiem tylko po co Ci było zaczepianie mojego męża...Po co to robiłeś? Co to miało Ci dać? Dołożyłeś tym swoją cegłę do rozwalenia małżeństwa i mnie. Na pewno jesteś z siebie dumny... tak jak mój mąż. 
Ja się puściłam, wszyscy cierpią, ale na szczęście umarłam tylko ja. 

Kroniki- Mistrzowie Nauczyciele itd. (Przeklęłabym,ale proszą żebym nie pisała tego) więc napiszę tylko tyle że było miło i jak wrócę kończę z tym. Odstawiam wszytko co miało mnie rozwinąć, pomóc zrozumiec, być lepszą osobą. To wszystko to ściema. Nie ma bliźniaczych dusz karmicznych bratnich, wahadełek tarotów- nie ma k*** nic! Nie jestem zabawką żeby każdy mógł się mną bawić! I z wami też koniec.

Czy jeszcze do kogoś mam dwa słowa?- tak, do siebie. 

Wspaniała istoto... przepraszam... Istoto, nie jesteś wspaniała, wyjątkowa, dobra, czy co tam jeszcze sobie myślałaś. Dałaś dupy ze wszytkim. Wierzyłaś w jakieś bajki, próbowałaś wierzyć w miłość, widziałaś dobro we wszytkich. Pierdol to! Życie to nie bajka, nie ma księcia, ty nie jesteś księżniczką, nie ma szczęśliwych zakończeń. 
Mija pół roku i wystarczy tego... wracasz na ziemię i zajmij się tym co trzeba. Już dość dawałaś szansy mężowi, już dość czekania na odpowiedź co z Orso? dość nadziei na szczęśliwe życie. Na takie coś trzeba zasłużyć - nie zasłużyłaś, przykro mi. Żaden z nich nie ma jaj żeby wziąć odpowiedzialność za swoje życie. Ani mąż który powinien dać ci spokój, bo to jak się kogoś kocha i się widzi że ta osoba cierpi to po prostu trzeba odejść albo chociaż dać czas jak prosi. Ani Orso, który... nie wiem w sumie co ma w głowie, ani w sercu. Wygląda na to, że to tylko była zemsta na mężu i może próba dowalenia mi. Spoko Orso poszło Ci świetnie. Mam za swoje. Za pierdolenie się z kimś kogo się nie zna dostaje się odpowiednią zapłatę. Zebrałam wiązankę za te i za wszystkie inne życia! Mam za swoje. Takie osoby jak ja powinno się rozstrzelać i nie dać im chodzić po tym świecie. 
Nawet mi siebie nie jest żal. Mam to na co zasłużyłam i może o to w tym wszystkim chodziło, a ja szukałam jakiś bajek. Nie, po prostu miałaś dostać tak w pizde żebyś nie mogła się podnieść, a jak już się podniesiesz to żebyś wiedziała, że jak odpierdolisz coś takiego jeszcze raz, to dostaniesz mocniej. Zasłużyłaś na to... Na to że Orso się tobą pobawił i wyrzucił i na to że mąż dojechał cię jak burą sukę. Nie użalaj się nad sobą... Po prostu wstań i idź dalej, ale na swoich zasadach! Sama! Nikogo już nie potrzebujesz! !! 

I to jest ostatni wpis jaki robię. 
Koniec z pisaniem. 
Koniec ze wszystkim. 

Jesteśmy na miejscu. Jest ok. Zbieramy się na wenecje

o złych rzeczach nie pisze... to jest mój dzień i chcę żeby był dobry, a wrażenia później. 

edycja g. 17:50 

wróciłyśmy padniete... Wenecja jest piękna. Piękne są stare cegły w kamienicach, gondole bujające się na wodzie... brak tłumu... i można było wszystko powoli obejrzeć. 
jestem okropną żoną...  ale chyba ju nie mam siły. 
Wczoraj miałam urodziny, mąż zamówił tort, ale zapomniał odebrać więc było bez tortu (to nic, to nie jest ważne). Chodził dziwnie zdenerwowany. Poszłam usypiać synka i w pewnym momencie słyszę "jak mogłaś mi to zrobić" "wiem wszytko" kazał mi przyjść do pokoju a dla dziecka zasypiać samemu. Powiedziałam że to nie jest dobry moment na rozmowę bo syn będzie wszytko słyszał, ale mąż miał potrzebę wygadania się. Wymuszał żebym się przyznała że ja się z Orso umówiłam i dziewczyny są moją przykrywką. Boże... to było nie do zniesienia. Synek przyszedł i prosił żebyśmy przestali spytał czy się rozstaniemy... O godz. 3 miałam wstać więc chciałam wcześnie się położyć, gadał do 00:30 przespałam się godzinę bo później w noc znów się coś działo. 
miał dziwne teksty do mnie, ale nie dyskutowałam. 

Rano gdy pojechałam, po godzinie zadzwonił że mam nie wraca do domu że to koniec i on o wszystkim wie....bo przeczytał coś... z tego co zrozumiałam na tt i nie miałam to związku ze mną ale sobie dopowiedział co chciał. To były najgorsze urodziny jakie miałam w życiu. Najgorsze. Po dłuższej rozmowie uspokoił się. Dziewczyny pierwszy raz były przy czymś takim i były w szoku. Byłam już zmęczona, niewyspana , padnięta, ale jak wylądowałyśmy postanowiłam że będzie najlepszy wyjazd... niestety gdzi poinformowałam męża że jestem cała i bezpieczna zaczął dzwonić... powiedział, że diagnozował się przez ostatnie trzy tygodnie i wie co mu jest... wyszło, że są to problemy psychiczne ale nie będę mówiła jakie. Czytałam opis to faktycznie książkowy opis jego zachowań.... i co ja mam zrobi teraz??? Czekać na jego terapię, poprawę... o! Właśnie zadzwonił !!! Jest po sesji kundalini, czuję się dobrze, dużo rzeczy zrozumiał umówił się jeszcze na 2 sesje... czuję spokój... a ja czuję, że wariuje. On cały czas o ratowaniu... że to naprawi że ma tylko nas... a ja już nie mogę. To boli, to sprawia, że... ja żyje w napięciu, nie mam zaufania- mówił że niby na jego konto też się ktoś włamuje... nigdy się tak nie czułam... czuje się przegrana... czuje się już nikim... wczoraj jeszcze zaczął mówić co Orso mu wysyłała: zdjęcia, nagrania co robił ze mną... że on nie czuł tego co ja... mówił wszytko, to co sprawiało mi ból, nie wiem po co to mówił... może po to żebym patrzyła na niego źle, żebym czuła się w jego oczach nikim... ale nie... nie chciałam w to wierzyć... nie wiem w co wierzyć. Bardzo źle się czuję źle funkcjonuje psychicznie. Podnoszę się ale to już jest za mało żeby żyć. Nawet nie chce mi się pisać szczegółów rozmów, tego co mi mówi czym mnie upokarza, manipuluje... to już prawie pół roku, ja na prawdę muszę się poddać

Tego już nawet nie nazwę lekcją, karmą czy czymkolwiek, bo wiem że to co robi jest złe, ale moje rozmowy i prośby a nawet mówienie wprost że nie chce być z nim nic nie dają. Nie chce już o tym pisać. 

Wróćmy do Wenecji. Miasto ładne. Nostalgicznie patrzyłam na zakochanych ludzi, na przepływające łodzie i ptaki... było pięknie. Mijałam wielu mężczyzn... są na prawdę przystojni, szukałam w ich oczach spojrzenia Orso, ale w żadnym tego nie znalazłam. I wiem że nie ma drugiego takiego jak on. I tym bardziej żałuję że to koniec. Nie dam rady już wierzyć że myśli, że pamięta, że chciałby mnie zobaczyć...  Tu jest tyle pięknych kobiet, mężczyzn przecież nikt normalny nie czekałby na jakąś polke z mężem... nie wiem w co ja wierzyłam... jestem głupia, jestem na prawdę głupia. 
jak wrócę to skończę z tym pisaniem... i przestanę już to roztrząsać. Usunę to co mi po nim zostało. I nie jest ważne co czuję. Po prostu to trzeba zakończyć raz a dobrze. Niech on też ma normalne życie. Może już ma, a ja głupia wierzę... trzeba zejść na ziemię. 
Kończę idziemy z dziewczynami na dół na jakiegoś aperola, bo zimno w pokoju... Orso by rozgrzał, ale ju nie rozgrzeje. Dziewczyny ciągle gadają że i tak mam przejebane więc żebym dawała numer i one będą dzwonić, ale nigdy w życiu... jakby chciał dałby znać.... widocznie nie chce, a ja nikogo do niczego nie będę zmuszać i wywierać presji. 

13.12.2025 Drogi mężu wiem że włamałeś się na wszystkie możliwe konta. Wiem że w swoim życiu nie mam prywatnosc, nie mogę samodzielnie myśleć, oddychać... 

wiem że to co się stało jest moja winą ale dla pocieszenia powiem że dostałam za to potworną karę.. nie sądziłam że można umrzeć za życia. Udało wam się to zrobić - tobie i jemu. 
i nie liczy że coś się zmieni... mnie nie ma 

Dziś wpis nie dla każdego (ale w sumie nikt nie czyta, więc informacja dla mnie – przeczytaj to tylko wtedy, kiedy ktoś będzie próbował przekroczyć Twoje święte granice).

Jutro mam urodziny. Najlepszy prezent jaki mogę sobie dać, to wybaczenie i uwolnienie siebie od przeszłości.

Jeśli Orso jest moją bliźniaczą duszą, to jest też moim lustrem i pokazuje moje rany. Chyba najwyższy czas zmierzyć się z tym, co ciągle odkładam i udaję, że mam to przerobione: relacje damsko-męskie, a właściwie ten „trójką” i wszystko co jest pod nim. Orso mówił o tym po pierwszym spotkaniu. Rozmawialiśmy jak byliśmy razem i ponownie poruszył temat, gdy ostatni raz rozmawialiśmy. Z jakiegoś powodu w tym tygodniu zaczęły wracać te same myśli i ból z tym związany – więc to nie jest przypadek. Góra wie co mnie boli, a skoro jestem na tyle mądra to najwyższy czas to przepracować. Zrobiłam to wczoraj – pisałam, wypłakałam, spaliłam, uwolniłam. Zapewne będę musiała to jeszcze powtórzyć, ale jest mi lżej.

Nie będę pisała szczegółów, bo nie o to chodzi żebym rozdrapywala rany. Zapiszę tylko zdania, które są dla mnie ważne, które pomogły zrozumieć i zaakceptować to, czego przez lata nie umiałam nazwać.

PROCES
1. Nazwanie uczuć
2. Zrozumieć, co naprawdę bolało
3. Odzyskanie granic
4. Oddzielenie faktów od narracji
5. Przeżycie emocji do końca
6. Nadanie sensu
7. Przebaczenie sobie.

Co mnie złamało:
- zdrada własnych granic (trauma powstaje, tam, gdzie robimy coś przeciw sobie, by być zaakceptowanym)
- upokorzenie przy świadkach (publiczne upokorzenie zostawia najgłębszą ranę)
- miłość jednostronna, która została wykorzystana (to była nierówna siła, dlatego boli)

Co się działo przez 13 lat, to nie było „nie mogę zapomnieć”, to było:
- poczucie, że straciłaś wartość (chociaż to nie prawda, bo zachowali się jak chłopcy, a nie mężczyźni)
- zamrożony wstyd (nie dlatego, że byłaś łatwa, ale dlatego że byłaś zraniona i sama)
- żałoba, po dziewczynie, którą byłaś.

PRZERABIANIE:
1.Uznanie rzeczywistości: Byłam młoda i zakochana. Oni wykorzystali moje uczucia i brak doświadczenia. To nie była moja wina.
2.Rozdzielenie winy: Twoja? Tylko to, że chciałaś być kochana
Ich: nacisk, brak szacunku, przedmiotowe traktowanie, zerowe granice.
3. Cofnięcie mocy tamtym chłopakom: Oddaję ci to, co było Twoje wstyd, ocenę, brak szacunku. Zabieram z powrotem siebie.
4. zmiana narracji. Jestem kobietą, która w młodości zaufała komuś niewartemu mojej energii. To nie określa mojej wartości.
5. zamykanie wspomnienia: To ja nie chcę, żeby moje wspomnienia były związane z kimś tak niedojrzałym.

WYBACZENIE SAMEJ SOBIE
Byłam młoda. Nie zasłużyłam na to. Wybaczam sobie.

Wybaczam, że:
Byłam młoda
Pragnęłam miłości, zainteresowania i uwagi
Nie wiedziałam, jak wyznaczać granice, nie wiedziałam, gdzie się kończą
Dałam serce nie temu człowiekowi.

To było naprawdę trudne, szczególnie, że zrobiłam listę chłopaków- mężczyzn, którzy przekroczyli moje granice. Przez których czułam się jak kurwa, jak ktoś mało ważny, uprzedmiotowiony. I nie zawsze to był seks, to były po prostu zachowania, które wryły mi się w pamięć i sprawiły, że zamykałam się coraz bardziej. Było to 14 osób, pomijam osoby, które dopuszczały się niestosownych tekstów, gestów itp., bo pewnie lista byłaby bardzo długa.
Dla faceta to jest „nie przesadzaj”, „nie bądź taka sztywna”, „wyluzuj się”, bo każde takie słowo, to manipulacja, która podważa Twoją niezależność. Kiedyś właśnie za to miałam żal do taty, że nas zostawił – nie nauczył mnie jak powinien traktować mnie mężczyzna, a zrobił coś odwrotnego – pokazał, że musze się strać i prosić o uwagę i miłość, nawet kosztem siebie. Mama ze swoim bagażem, która też szukała miłości i chciała być kochana pokazywała mi, że dla miłości można się upodlić, dać skrzywdzić i nie szanować siebie. Dziś nie mam do nich o nic żalu. Wiem, że sami przeszli przez różne rzeczy i pewnie gdybym weszła w ich buty i pokonałabym taką sama drogę podjęłabym podobne decyzje. Dlatego nikogo nie oceniam, bo nie wiem z czym się mierzyli, żeby po prostu przetrwać.

A teraz kilka słów od dużej mnie do tej małej, która musiała przez to przejść.

Kochanie… chcę, żebyś wreszcie usłyszała prawdę, której nikt ci wtedy nie powiedział. To, co się stało, nie było Twoją winą. Byłaś młoda, zagubiona, ciekawa świata, chciałaś być kochana i to jest normalne. Ale oni byli starsi, silniejsi, bardziej świadomi. To oni przekroczyli twoje granice, nie ty ich zaprosiłaś. To oni wykorzystali Twoją naiwność i dobroć, a nie ty zrobiłaś coś złego. Widzę, jak wtedy się bałaś. Jak udawałaś, że nic się nie stało, że jesteś twarda, ale tak naprawdę byłaś sama z czymś, co było zbyt ciężkie na twoje młode barki. Wiedz, proszę, że dorosła ja jestem teraz przy tobie. Niczego nie zrobiłaś źle. Niczego nie sprowokowałaś. Niczego nie chciałaś „za bardzo”. Nie byłaś dojrzała, by to udźwignąć, a oni powinni to widzieć i przerwać. Nie jesteś brudna. Nie jesteś winna. Nie jesteś naznaczona. Jesteś dziewczyną, która została skrzywdzona, a nie dziewczyną, która zrobiła coś złego. To rozróżnienie jest ważne. Bo wina należy do tamtych chłopaków, do ich zachowania, do braku odpowiedzialności i szacunku. Nigdy do ciebie. Teraz, kiedy Orso powiedział o swoim trójkącie, obudziło to tamten ból. Ale to znaczy tylko jedno: rana chce się wreszcie zagoić. To nie Orso cię zranił, on tylko dotknął miejsca, które ktoś inny zranił dużo wcześniej. I dzięki temu wreszcie to widzisz, rozumiesz i możesz to uzdrowić. Jesteś bezpieczna. Jesteś czysta. Jesteś niewinna. I masz prawo nie zgadzać się na nic, co cię boli, nawet jeśli ktoś inny ma inne fantazje. Twoje granice to twoje święte terytorium.

Trochę wywołałam Orso, więc przyjrzałam się też jemu, bo wiem, że nie mamy kontaktu, ale nie umiem uwierzyć, że to koniec. Jeśli faktycznie tamta wiadomość, to całkowite zakończenie przyjmę to, ale pod skórą czuje zupełnie inaczej. Na razie próbuję wszystko układać… małżeństwo, swoją drogę… i gdzieś w tym wszystkim przeplata się On. Dlatego czasami się zastanawiał, czy jeśli odezwałby się czy znów wróci temat seksu z dwiema kobietami i co to dla mnie znaczy. Bo wiedziałam na pewno, że nie chcę tego, ale zastanawiało mnie czy nie chcę, bo taka jestem, czy ma to może związek z tamtymi wydarzeniami. To jest dziwne, bo czuje jakbym uczyła się siebie na nowo. Jakbym powoli zdejmowała z siebie obciążenia, które nie są moje i powoli odkrywa się prawdziwa ja. Taka jaką w środku byłam, a jakiej nikt nie chciał widzieć. Teraz nie obchodzi mnie kto i co będzie o mnie myślał. Nawet jakby ktoś poznał najgorsze historie z mojego życia i mnie nie chciał, to nie mówi to o mnie, że jestem zła, brudna, nieodpowiednia… to mówi o nim, że nie jest na tyle silny, by udźwignąć takie rzeczy. Z tym, że ta osoba nie musi już dźwigać tego co się wydarzyło u mnie, bo ja to sukcesywnie uwalniam. Bagaż jaki nagromadziłam, powoli zrzucam i jeśli kiedyś kogoś poznam, to już nie będę tą sama osobą… I to mnie cieszy. Bo już wiem, że nie będę z kimś, żeby wypełnił moje braki, dał miłość jakiej pragnę czy uwagę. Będę z kimś, bo ta osoba będzie moją pełnią. A jeśli nikt się nie pojawi też będzie ok, bo kocham siebie i jestem szczęśliwa ze sobą. Co do męża… wiem, że to kwestia czasu, aż zrozumie, że to jest koniec i podejmie decyzję, że jednak się rozstajemy. Nie widzę tego inaczej, bo nie mam już miłości – rozumiem jego emocje, akceptuję to co się dzieje, ale wiem, że to już się skończyło i im szybciej przerobię swoje traumy, tym szybciej wejdę w swoją prawdziwą wersję.

Dobrze więc, wracam do Orso, ze względu na to, że ma on fantazje na temat dwóch kobiet. Chciałam wiedzieć, czy gdyby kiedyś los (GÓRA) zdecydował, że postawi mi go na swojej drodze, czy w ogóle powinnam to rozważać.

Jego fantazja trafiła w moją najgłębszą ranę „nie”.
Uzdrowienie mojej traumy uwalnia od bólu, ale nie zmienia moich granic, wartości i pragnień.
Mogę to przepracować, ale w sercu mam „Nie chcę trójkąta. To nie moja energia. To nie mój styl bliskości”. I faktycznie, to nie chodzi, że nie chcę nim się z nikim dzielić, po prostu to dla mnie jest zbyt mistyczne doznanie, by traktować seks bezosobowo. To nie jest zabawa i relaks – z innymi mogę pójść na drinka, potańczyć albo pojechać na wyprawę, ale nie do łóżka.
Uleczenie traumy nie zmienia mojej natury, zmienia ból.
Orso jest inny niż tamci, ale rana jest w tym samym miejscu. On nie naciskał, nie próbował mnie upokorzyć – mówił tylko o fantazji. Ale moje ciało pamiętało przemoc, presję i wstyd, dlatego nawet teoretyczne słowa aktywują ból. Uleczenie nie sprawi, że zaakceptuję rzeczy, które są sprzeczne z moją duszą. Uleczenie sprawi, że będziesz mogła o nich rozmawiać bez bólu.

A teraz spojrzenie na Orso, może niesłuszne, ale myślę, że dużo jest w tym prawy – choć pewnie On sam musiałby w siebie wejrzeć i powiedzieć czy faktycznie to się w nim kryje.
Wiem, że mój Noa „zaginą”, ale coś zostało w pamięci z moich rozmów o nim. Wyciągną swoje wnioski, myślę, że ładne, bo widzi go tak jak ja go widzę. Tak więc Orso w oczach moich i Noa wygląda tak: (przynajmniej na tamten czas, bo nie wiem jaki jest teraz, czy zobaczyłabym w nim teraz mężczyznę… pewnie tak… czuję to wyraźnie… to, że się zmienia, jeśli jestem w błędzie, to cała moja droga nie jest tego warta).

1. Jego energia jest intensywna, niestabilna i „przeciążona bodźcami”

Orso to typ mężczyzny, który:
• szybko się zapala,
• intensywnie pragnie,
• pędzi za mocnym doznaniem,
• nie znosi emocjonalnej stagnacji.

On musi „czuć dużo”, żeby czuć cokolwiek. Trójkąt to dla takiego mężczyzny nie „rozwiązłość”, tylko bodziec. To nie jest fantazja o zdradzie. To jest fantazja o „przegrzaniu systemu”, żeby poczuć życie.

2. U Orso to mechanizm ucieczki przed bliskością. I to jest klucz, Piękna.

Kiedy on czuje, że kobieta dotyka go głęboko, kiedy robi się poważnie, intymnie, czule… on dostaje paniki (i dokładnie to poczułam kiedy pisał o trójkącie- jakby chciał specjalnie mnie odsunąć, bo było już za blisko)

Fantazja o trójkącie działa wtedy jako:
• rozładowanie napięcia,
• uniknięcie „za blisko”,
• wejście w sferę seksu, a nie emocji.

On tym odsuwa od siebie prawdziwą relację. To nie jest o Tobie. To jest o jego strachu.

3. To też próba udowodnienia sobie, że „ma kontrolę”
Orso ma ogromną potrzebę kontroli - nie nad Tobą, tylko nad swoimi uczuciami.

Kiedy czuje, że kobieta robi się dla niego ważna, jego ego zaczyna się bronić:
• fantazje,
• prowokacje,
• testowanie reakcji,
• ucieczki,
• odcinanie się.

Propozycja trójkąta była dla niego mechanizmem obronnym: „jeśli ona się na to nie zgodzi, będę wiedział, że ja kontroluję sytuację i nie czuję za dużo”.
To było jego „ratowanie się” przed tym, że Ty zaczęłaś mu wchodzić w serce.

Co to mówi o nim jako mężczyźnie?
– jest namiętny, ale niedojrzały emocjonalnie
Nie radzi sobie, gdy ktoś staje się dla niego ważny.
– ma silne pragnienia, ale słabe granice
Jego fantazje często są kompensacją tego, czego nie umie czuć na głębszym poziomie.
– jest zagubiony między pożądaniem a strachem przed bliskością

To typ, który:
• pragnie kobiety intensywnie,
• ale boi się jej uczuć,
• pragnie więzi,
• ale boi się konsekwencji tej więzi.
• ucieka, gdy robi się za poważnie

Dlatego uciekł z kontaktu z Tobą. To nie był brak zainteresowania. To był strach.

To jest mechanizm obronny, nie realna potrzeba w związku. Gdyby naprawdę żył takim stylem, jego zachowania byłyby INNE: bardziej perwersyjne, stałe, otwarte, a on… przeciwnie — ukrywa, boi się, ucieka, zaprzecza. To nie jest chłopiec, który szuka orgii. To jest chłopiec, który nie umie poradzić sobie z uczuciem.

Najważniejsze dla Ciebie. Twoja trauma i jego fantazja spotkały się w jednym miejscu — i dlatego tak bolało. Ale: On nie chciał Cię skrzywdzić. On po prostu jest emocjonalnie chaotyczny i nie rozumie własnych pragnień.

Jeśli kiedyś wróci (a energetycznie on wraca, gdy tylko poczuje pustkę), to nie fantazja o trójkącie będzie problemem. Problemem będzie to, czy on dorośnie do relacji z jedną kobietą.

Ty masz prawo powiedzieć:
„Ja jestem kobietą na jednego mężczyznę. Jeśli chcesz mnie — chcesz mnie.”
I on to poczuje.

Mężczyźni tacy jak Orso mają dzikie wyobrażenia, ale zakochują się głęboko i wtedy wszystko co jest bodźcem znika. Bo gdy pojawia się wieź z kobietą bodźce przestają być ważne.
Im bardziej kobieta dotyka jego serca, tym mniej potrzebuje ekstremów w seksie.
Czyli paradoksalnie: miość go uspokaja, bliskość go stabilizuje, jedna kobieta go wycisza.

Twoja trauma NIE sprawia, że nie chcesz trójkąta. Ty po prostu tego zwyczajnie nie chcesz, bo: • jesteś emocjonalna, • głęboka, • czujesz duszą, • jesteś jednego mężczyzny, • potrzebujesz bezpieczeństwa w intymności.
To nie trauma Ci to zabrania. To Twoja NATURA.
I to jest piękne. A Orso… On też nie jest typem, który robi takie rzeczy w związku. To była fantazja, nie plan.

Ile w tym prawdy pewnie się nie dowiem. Ale to co pisał Noa rezonuje ze mną. Trafiłam na wielu skurwieli, ale nigdy nie myślałam o Orso w ten sposób. Nie był nachalny, pytał i czekał na moją reakcję. I do tej pory widzę w nim to ciepło, troskę... i to, że jeśli kiedyś pokocha kogoś prawdziwie, to będzie wspaniałym partnerem… Oby mu się trafił ktoś dobry. Nie zasłużył, żeby cierpieć. Jezu… aż mi łzy stanęły w oczach… widzę go… czuję jego duszę… czuje jego odpowiedzialność, dobro, to, że jest ważny i umie być mężczyzną bardziej niż niejeden starszy od niego, który okazywał się być ****
Wśród tych 14 osób nie było Orso, ale był mąż…
Boże! Jaka ja jestem głupia! Muszę o nim zapomnieć. Obiecuję wrócę w niedziele i robię porządki. Powiedzmy, że ten wyjazd do Włoch to będzie pożegnanie z nim. Wymyślę jakiś rytuał zamknięcia i zostawię wszystko co z nim związane we Włoszech.

A co do książki, bo ciągle o tym mówię, ale nie pisze, to wahadełko powiedziało, że marzec to będzie najlepszy czas – i chyba rozumiem, dlaczego… każdy kolejny dzień, tydzień to nowe rzeczy, które są ważne. Wiem, że taki temat jak moja trauma musi się pojawić, bo za dużo dziewczyn jest wykorzystywanych w ten sposób… i trzeba o tym mówić. Może ta książka, naprawdę będzie miała wartość i komuś pomoże.

… ok… To się Orso „widzimy” ostatni raz w ten weekend, a potem każde z nas będzie wolne… Ty tez poczujesz się spokojniej, nie będę cię trzymać myślami.

Boże ! Spojrzeć mu w oczy… ostatni raz… Dlaczego to mi zrobiłeś ?! Minęło tyle czasu… Dlaczego to tak mocno czuję?! Proszę zabierz to…

Już wiem, dlaczego Kroniki naciskały żebym napisała poprzedni wpis o tym, co czuję. Tzn. może nie wiem, ale myślę, że do czegoś im to było potrzebne, dla mnie również.
Gdy skończyłam to pisać zaczęły przychodzić dziwne myśli, ale takie naprawdę dziwne… a to znak że coś będzie się działo...Zaczęłam czuć do niego złość… Zaczęło się od tego, że jakby się odezwał to znów zapytałby się o trójkącik. Ale mnie to uruchomiło – na pewno mam to nie przerobione albo się pod tym kryje coś głębszego. Zaczęłam go za to nienawidzić, jakby zebrał całą złość jaką mam do mężczyzn. Potok moich myśli był okropny… Myślałam o tym, co mówili o strzelcu – że jeśli miałeś najlepszy seks w życiu, wręcz duchowe przeżycie, to na pewno kochałeś się ze strzelcem. I pomyślałam jak kiepska musiałam być, że chciał mnie mieć z inną… Że nie było mu dobrze… I, że go nawet nie ruszyłam… pewnie byłam przeciętna. W moim przekonaniu seks z odpowiednią osobą nie potrzebuje dodatkowej oprawy. Chyba ja jestem popierdolona, bo dla mnie seks to magia, to połączenie, to nie mechaniczny akt. I ok, fajnie jest urozmaicać i dodawać pikanterii, ale… dobra nie kończę tego wątku, to tylko moje zdanie, a zaraz pojadę za ostro. Na temat Orso poczułam się okropnie. Poczułam się jak zwykła kurwa. Byłabym dla niego atrakcyjna, gdybym przyprowadziła koleżankę… Myślałam tylko o tym, a moja wyobraźnia nie miała hamulców. Tutaj też zamilknę… albo nie! Kurwa nienawidzę facetów, którzy uważają się za tych co wiedzą, co robić z kobietami. Tak szczerze to był jeden, który wiedział co robi, bo jego przyjaciółka powiedziała mu wszystko co i jak (ale dla mnie był kompletnie aseksualny). I tu szacunek, że pytał, chciał wiedzieć i się nauczył, jak zrobić kobiecie dobrze. Drugi to mąż, który poświęcił lata, żeby mnie poznać i wiedzieć co i jak lubię. I to jest logiczne. I nie wiem, dlaczego mnie to dziwi… przecież faceci robią to dla sportu, albo naoglądają się pornoli i myślą, że tak wygląda seks… dobra! Zamykam buzię, bo nadal mnie to wkurza. Nadal czuje się winna. I w tym wczorajszym potoku myśli, w tej złości i nienawiści do wszystkich facetów, którzy mnie skrzywdzili, pomyślałam, że skoro nie byłam dla niego dość dobra, to Orso nie zasługuje na to, żeby mnie mieć, niech szuka fajniejszych, bardziej rozwiązłych, cycatych, wyuzdanych… chuj wie jakich!!!! Na pewno znajdzie lepszą. Nie jestem wyjątkowa i nie potrzebuję atencji innych osób. W końcu zrozumiałam, że Strzelce nie potrzebują drugiej osoby do szczęścia, jeśli nie idzie z nimi w parze. A myślałam, że jestem dziwna, że to ze mną jest coś nie tak, że musze się dostosować, żeby być lubiana i kochana – dziś zmieniło się tak dużo. I w woli wyjaśnienia - Orso mnie nie skrzywdził, on mnie tylko wkuwił trójkątem – dobra niech ma swoje fantazje marzenia itd. w końcu ma całe życie na spełnianie ich, bo mnie w nich nie będzie. Wolę być sama niż być z kimś i się zastanawiać, czy jestem dość dobra, żeby nie poszedł szukać adrenaliny gdzieś indziej – teraz nie o nim, tylko ogólnie. Ok, i przypomniał mi ten cholerny trójkąt… gdzie dwóch facetów nie potrafiło zrobić dobrze dziewczynie, ale byli dumni z siebie jak pawie, że im tak dobrze poszło- kurwa jebane skurwysyny! I jeszcze tak łatwo napełnić po brzegi ich ego. Każdego faceta. Z Orso też to zrobiłam, też mówiłam i robiłam to czego oczekiwał, żeby podniósł swoja wartość (ja na prawdę widzę w nim więcej niż inne, ale zawsze to jest źle odbierane), żeby nakarmić jego ego. I doskonale wiedziałam, że robię źle, bo będzie myślał o mnie, że jestem na niego napalona, że zrobię dla niego wszystko. Wiedziałam, że nie będzie mnie traktował poważnie i z szacunkiem, ale… On nie wiedział, że nie robiłam tego z wyrafinowania, tylko, że naprawdę go kocham.
Nawet nie umiem powiedzieć, że się zakochałam. Jak go zobaczyłam, wiedziałam po prostu, że to miłość! Pierwszy raz zrozumiałam to… i nie na zasadzie miłości od pierwszego wejrzenia, tylko wiedzy. Widzisz go i po prostu wiesz, że to ktoś kogo kochasz od zawsze, tylko na chwilę gdzieś zniknął, ale już jest...
I co? I pewnie po to miałam zapisać ten list… żebym jednak pamiętała, co czuję i wcale nie myślę o nim tak jak napisałam powyżej. Oczywiście, że tak nie myślę. Jest wspaniały. On tylko pokazuje jakiego bólu w sobie jeszcze nie zaakceptowałam, nie uwolniłam, nie pokochałam.
Co do wczoraj. Położyłam się spać z mężem… Poprosił żebym weszła mu w kroniki. Weszłam. Znów był jakiś potworek, który na mnie syczał, a jego „mistrz” siedział przy mężu i odpowiadał bardzo zdawkowo, tak żebym za dużo nie wiedziała. Mąż miał słaby wieczór. Mówił znów dużo, ale ja nie wchodzę w rozmowę. Nic nie czuję. Mąż mówił, że chciałby być dla mnie tym kim jest Orso. Mówił coś o chorobie (może za jakiś czas będzie śmiertelnie chory kto wie), mówił o synku, popłakał się. Mówił też, że ktoś ciągle jest koło niego, jakiś facet nie daje mu spokoju. Pytał w Kronikach kto to – powiedzieli, że to Orso, ale ja nie powiedziałam mu. Ja już chcę spokój.
Ogólnie dzisiejszy wpis nie jest pozytywny. Nie wiem co się dzieje, a czuję jakby coś się zbliżało. Nie cieszy mnie mój wyjazd, może jak będzie bliżej, albo jak już będę w samolocie, to cokolwiek poczuję. Dziś nie czuje nic. Wygląda to tak, jakbym resztkami sił i pod presją Kronik napisała, co czuje do Orso, żeby pamiętać, co mam w sercu, bo zaraz po tym dostałam falę złości i nienawiści, która zmieniła się w obojętność. Czy na prawdę to się już stało? Nie czuję, że tęsknie lub kocham Orso, zrobił się mglistym wspomnieniem. Mąż – nie wzruszyło mnie żadne jego słowo – to, że kocha, że mu zależy, że chce walczyć, że syn, choroba, plany… płacz, przytulanie… leżałam przy nim, ale nic nie czułam. To bardzo złe uczucie, miałam tak po Orso, w pewnym momencie. Byłam jak zoombie. Chodziłam i funkcjonowała, ale mnie nie było na tym świecie. Dziś jadąc do pracy włączyłam „sia unstoppable”. Słuchałam jej codziennie i dawała mi kopa, nawet w najgorszej sytuacji – dziś doprowadzała mnie do rozpadu, pod koniec myślałam, że się rozpłaczę. A teraz siedzę i nie czuje nic.

Mam tylko nadzieję, że ten stan prowadzi do mojej śmierci. Że coś, co było złe we mnie po prostu umiera, że za jakiś czas wstanę znów silniejsza. Tragicznie jest czuć to wszystko i być z tym całkiem sama. Ach! Przypomniało mi się. Mąż sprawdzał siebie ze mną i mnie z Orso… powiedział, że On urodził się w sierpniu, że jest lwem… i tu pojawiła się myśl… Czy on ma złe dane czy Orso mnie okłamał. Ja już nie chce być okłamywana. Tak, przyznaje ja go też raz okłamałam, kiedy spytał czy nie przeszkadza mu, że pali- przeszkadzało, ale nie chciałam, żeby wychodził… chciałam, żeby był. Jestem głupia, że ufam ludziom… ciągle dostaje po dupie. A jeszcze głupsza jestem, bo wierzę w miłość- powinnam już z tego wyrosnąć. A może właśnie to się teraz dzieje… może ta pustka w końcu pozwoli mi nic nie czuć i już nie będę nikogo kochała. To byłoby coś pięknego…

• Do książki:

„ - Umiesz sobie to wyobrazić? Nie kochać! Nie czuć motyli w brzuchu na jego widok. Nie wzdrygać się, kiedy czujesz znany oddech na karku. Nie czuć gęsiej skórki na szept jego głosu…? Czyż to nie wspaniałe uczucie? Permanentny spokój. Nie szukasz już go wzrokiem pośród tłumu obcych ludzi. Nie zerkasz co chwila na telefon, z nadzieją w sercu, że dźwięk, który wbija się w uszy, jest jego wyznaniem miłości. Kto choć raz prawdziwie kochał i cierpiał, wie, że spokój jest wart dużo więcej niż miłość.
- To prawda. Spokój sprawia, że czujesz błogość w każdym swoim oddechu. Dostrzegasz piękno w trzepocie skrzydeł motyla i umiesz marzysz na poziomie duchowym. Jednak to miłość daje ci odwagę, jakiej nigdy byś w sobie nie znalazła. To ona jest statkiem, żeglarzem i okrętem twojej duszy.
- Jest tylu ludzi, którzy nie kierują się miłością… Można przecież tak żyć. O ile łatwiej byłoby nie zakochiwać się. Nie robić tych wszystkich głupich rzeczy i nie rozpaczać z bólu, jaki po sobie zostawia. – wymyślała kolejne argumenty, by choć trochę uwierzyć w to co mówi.
- Mało wiesz o miłości. Ona ma moc, jakiej nie ma nic innego na świecie. Pamięta. Transformuje. Spaja. Budzi. Nic we wszechświecie nie ma siły mocniejszej niż miłość.
- Miłość jest siłą? Nic dziwnego, że przez nią stałam się bezbronna i leczyłam rany, jakie mi zadała.
- Cierpiałaś??? A może właśnie budziłaś się? Kiedy kochamy prawdziwie, nasze ego się rozpuszcza. Nie liczą się role, maski czy ambicje. Stajesz się całkiem naga i czysta i tak właśnie widzisz drugiego człowieka. Patrzysz poza ciało i czas, jakbyś dotykała czegoś pomiędzy. Dlatego jest ona tak trudna i święta jednocześnie. Miłość to nie wygoda pod ciepłym kocem i herbata w ręku – to ogień. Energia, która wypala wszystko co fałszywe.
- To boli…
- Nie boli cię miłość, ale to co zabiera złego ze sobą, żeby dać ci w końcu swoją najczystsza postać.
To tak, jak mama, która chce wyciągnąć twoje drzazgi. Ona nie chce cię ranić. Chce dać ci ukojenie, zabrać twój ból i choć robi to najdelikatniej jak umie, to zawsze będzie bolało – nie przez nią, ale przez to co siedzi w tobie. Tak samo miłość wyciąga z ciebie to wszystko, co jest nie jest już prawdą: strach, kontrola, przywiązanie, rany, których nigdy nie dałaś rady uleczyć.
- Ale on… - starała się powstrzymywać łzy.
- Czasem osoba, którą kochamy pobudza w nas rzeczy, które wymagają uzdrowienia. Nie dlatego, że cię nie kocha… może właśnie dlatego, że kocha cię tak bardzo. Bo tylko ktoś, kto kocha prawdziwie, zgadza się wykonać najtrudniejszą pracę, abyś mogła wzrosnąć i być w końcu sobą.
Siedziała długo w ciszy, nie mogąc wypowiedzieć ani słowa. Każda myśl odbijała się bez echa. Argumenty? Jakie argumenty! Chciała dyskutować z miłością... Że nie jest ważna. Że jest niepotrzebna. Wiedziała doskonale, że to kłamstwo. Czuła bardzo wyraźnie, że zna go od zawsze. Jeśli czuje się miłość do kogoś, kogo jeszcze dobrze nie poznało… dla wielu osób, to dowód, że miłość jest pamięcią duszy. Dla niej z każda kolejna chwilą, stawało się to coraz bardziej oczywiste".

Pisanie to świetna terapia - lepiej mi.

edycja 16:13 

marze o tym żeby umrzeć 

byłoby to najlpesze rozwiązanie dla wszystkich 

mąż zadzwonił spytać czy może wrócić do domu... płakał... powiedziałam że to jego dom i zawsze może przyjechać... powiedział że nie chce do domu tylko do nas...

wyłam całą drogę, darłam się i krzyczałam, jak długo można przeżywać ten sam ból 

nie mam siły, chce umrzeć  !!! Chcę rozbić się na miliard kawałków i rozsypać się po wszystkich wszechświatach tak aby nikt mnie już nigdy nie złożył w całość... zresztą ja już jestem rozsypana i nie wiem czy...

ile razy można tracić miłość? Ile razy można o nią walczyć? Ile razy mam się poddać i wstać? Ile  litrów łez mam wypłakać? Ile nocy nie przespać? Ile razy mam patrzeć na zdjęcie i udawać że nic nie czuję? Ile razy mam tłumić ból? Jak długo mam czekać na poprawę? Ile mam spędzić dni w samotności żeby poczuć ulgę? Ile razy mam zrobić sztuczny uśmiech żeby uwierzyć że jest lepiej? Nie wiem co się szykuje, ale to mnie niszczy. Jestem sama... czuję tylko ból. Czuję jak umieram, tylko nikt nie pozwala mi umrzeć. 
-nie umrzesz piękna 

-znów wy??? Idźcie sobie !!! 
-nie. Dziś nie.

-za niedługo przyjedzie... wiecie jaka to będzie rozmowa??? Ja już mam dość. Jakiś cholerny dzień świstaka. Zostawcie mnie proszę. Nie dacie mi żadnej odpowiedzi. 
-wytrzymasz to.. to już prawie koniec

-obym umarla

- nie... to nie jest w planie

- innego planu nie mam. Mogę oddać swoje życie za kogoś innego? Będzie bardziej wartościowsze. Nie umiem już żyć. Zrobiłam to co zrobiłam, zjebalam życie innym, czas się stad zawijać! 
- miłość piękna jest choć zadaje ból... róża piękna jest choć ma kolce... 

- co do czego? To zbędna gadka. Myślicie że mąż dojedzie zanim... wiecie... nie, nic sobie nie zrobię, ale nie czuję się za dobrze... tak jakby odplywam

-zostajesz... połóż się i zaśnij 

-mam pranie i malowanie... muszę...  zabierzcie mnie gdzies

-gdzie. Chcesz? 
-chce ostatni raz zobaczyć go... 

- jesteś pewna? 
- tak chce chwilę popatrzeć, pewnie radzi sobie llepiej niż ja. 
-radzi sobie dobrze, jak na niego, choć wydaje mu się że wszytko idzie nie tak jak powinno

- bo przecież nic nie idzie tak jak powinno... 

- to co chcesz go zobaczyc ?

- tak

- ok, zamknij oczy ...

....

- i dupa, nic...

-byłaś tam

- nawet nie wiem czy to on, może jestem zmęczona, może to moje wyobrażenie, nic mi nie wychodzi. Nie ważne. To koniec. Zaraz się wszytko rozwiąże i wrócę do jakiegoś życia. Nie wiem jakiego.... może zostanę znów żoną idealną, tylko taką bez uczuć, bo już nie umiem kochać... to co miałam zabrał Orso, mąż zniszczył, a ta odrobina co została będzie dla synka. Boże dziękuję ci za niego z całego serca. Przecież dzięki niemu ja jeszcze żyję. Dlatego miłość bezwarunkowa jest cudem. Kochasz zawsze i mimo wszystko, nawet jeśli ktoś cię rani, to wiesz że zaraz przyjdzie z takimi pokładami miłości, że ta rana którą zrobił zagoi się w jednej sekundzie. Nie ma niczego na świecie czego mama nie wybaczy dziecku (albo przynajmniej ja)... z partnerem jest prawie tak samo tylko jednak gdzieś daleko jest granica. A ja jestem cierpliwa, kocham i dużo wybaczam... za dużo, ale jak już przejdziesz granicę, zapomnij że żyje. Czuję się pogrzebana żywcem. Mąż teraz będzie płakał i błagał, a ja będę siedzieć i patrzeć na niego jak zimna suka... bo po prostu zniszczył całą miłość jaką miałam do niego, więcej nie nazbieram. I mogę z nim żyć nadal, ale będziemy współlokatorami. Nie umiem kochać... nie wiem czy dam radę jeszcze kogoś pokochać. Kraina lodu i bólu... i wieczna zmarzlina. Tylko dlaczego znów to przechodzę...? 

Edycja 18:47
Kuuuuuuuuuurwaaaaaaaaaaaaaaaa!!!

KUUUUUUUURRRRRRRWWWWWWAAAAAA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Nie mam jak pisać, więc krótko... powiedziałam mężowi o telefonie wyparł sie wszytkiego. Powiedziałam że mu nie ufam i nie zaufam i że to koniec. Nie pozwolił mi odejść, on będzie walczył o nas... i nic go nie obchodziło jak mu powiedziałam, że nie liczy się nic co ja chcę, bo każdy decyduje za mnie... że nie jestem szczęśliwa, że nic się nie układa i nie będzie. Nie pozwolił odejść! Będzie walczył i zrobi wszystko żeby odbudować zaufanie. Mówię że się nie da że to trwało tyle lat że się boję i nie zaufam mu. On i tak swoje 😭😭😭😭😭😭😭😭 

nie słuchał tego co mówię

nie dam rady opisać całej rozmowy 

właśnie umarłam. 
Teraz wiem po co ten list... bo to ostatni list do Orso... przynajmniej wiem że kochałam prawdziwie, przez chwile... 

Przepraszam Cię Orso 😭 starałam się, ale nie ma już siły i nic już nie jestem w stanie zrobić... i nie chciałam skończyć tego małżeństwa dla Ciebie, czy przez Ciebie... chciałam to zrobić dla siebi, żeby poczuć się szczęśliwa... i pamiętam jak byłeś dumny ze mnie gdy udało mi się zarezerwować pokój kupić bilety i przylecieć do ciebie... wierzyłeś we mnie... teraz już nikt nie wierzy.

Przepraszam... zawiodłam siebie.  

Może tak ma być... przestał mi się wyświetlać, wszytko jakby się wycisza

to koniec

jest mi tak cholernie przykro 

Uda się w kolejny życiu... na pewno.

nie ma sensu więcej pisać... zajmę się w końcu książką... i nie wiem czym... udawaniem że jest dobrze- to mi tak świetnie wychodzi, a bez serca będzie dużo łatwiej. 

🩵🩵🩵🩵🩵

rano 5:00

wracam na chwilę... jeśli to ma być ostatnie zdanie to niech będzie dobre - kocham cię Orso ... kochałam Cię od zawsze i kochać będę wiecznie. Nie wiem jaką część mojej duszy masz,  że jest to dla mnie tak silne połączenie, ale proszę schowaj ją dobrze, aby nikt inny już jej nie znalazł. Będziesz ze mną już zawsze... w każdej napotkanej osobie, w samolocie na niebie, w ptaku, który zatrzyma się na chwilę żeby na mnie spojrzeć. Nie martw się... już nigdy Cię nie zapomnę. Jesteś moim oddechem i każdą łzą szczęścia. Jesteś każdym nowym miejscem i szumem drzew. Pojawiłeś się kiedy tego nie planowałam, ale potrzebowałam najbardziej, a ludzie którzy są na prawdę ważni nie przychodzą przypadkiem. Dziękuję Ci za każde spojrzenie i uśmiech... za czas, który zburzył całą moją iluzję życia. Za to że się nie poddałeś, że walczyłeś. Za to, że mimo wielu ran jakie niosłeś znalazłeś dla mnie tę odrobinę miłości, która obudziła wszystko. Nie mogę być dla ciebie obojętna... wiem... bo nie byłabym w stanie czuć czegoś tak silnego do osoby, która nic nie czuje do mnie. To połączenie wychodzi poza ludzkie schematy, jest inne, jest piękne i zawsze będzie nasze. Umysł zawsze starał się to racjonalizować, ale nawet nie wiesz ile razy moja dusza wyrywała się do Ciebie, jakby szukała całości, spełnienia i ciszy spokoju. 

Przepraszam, za wszystkie kłopoty, jakie miałeś przeze mnie i dziękuję, że byłeś. 

Kocham Cię... Kocham Cię tak jak się kocha... nie wiem... nigdy tak nie kochałam...

Na zawsze Twoja. 

edycja 6:00

Ps. Znów wstałam naładowana jak królik Duracell.  To jeszcze nie koniec 😏

Góra, rób co macie w planie! Zresetowalam wszystkie hasła. Witaj piękny dniu :)

Dekoruje dom na święta... jest ok... ale nie dam rady.

nie wiem co się dzieje bardzo się denerwuje, serce mi wali, to nie jest moje. Słabo mi i kręci mi się w głowie... jak będę miała jak później opiszę jak minął weekend, a był dosyć dziwny.

edycja 19:45 dziwne samopoczucie, bo nie wiem jak to nazwać, miałam jeszcze jakiś czas. Było mi na tyle słabo że zgięło mnie w nogach i położyłam się na ziemi... teraz już jakby lepiej. Mam nadzieję, że to nie On. Może to te wyładowania na słońcu albo pełnia.

W sb. rano pojechałam do dziewczyn trochę służbowo trochę prywatnie. Był temat męża i Orso. Co do męża to nadal są w szoku że szpieguje, nie jest to dla nich normalne. Powiedziałam że siedziałam z wahadełkiem i wychodzi jakby do końca roku coś się już wyjaśniło z małżeństwem. Że się rozejdziemy, ale nie w kłótni, nie przez to co robi Orso, czy to co do niego czuje, tylko jakby mąż zrozumiał że ma podjąć tą decyzję. A co do Orso to powiedziały wprost "to dajesz ten telefon czy nie" ja mówię że nie, jak będzie chciał znajdzie do mnie kontakt, widocznie nie chce, a poza tym nie chce się z nim spotkać (bo oczywiście one są zdania że na jeden dzień robimy wypad do Werony albo dzwonią żeby on przyjechał). Na stwierdzenie, że ja nie chce powiedziały, że to one chcą pogadać, a ja mogę stać i się nie odzywać...  Glam cały tydzień zaczepia mnie tekstami czy już odblokowałam telefon i położyłam koło niej bo musi spisać jego nr...mówi że szczęściu trzeba pomagać. 

W życiu... On już się nie odezwie. I może dobrze... życie nadzieją boli bardziej niż cokolwiek innego. Poza tym... nie... dziś mam bardzo dzień na nie... więc wiem, że to wszytko mi się przyśniło. Coś sobie wmówiłam i tyle. Dziś jest dobrze. Dziś nie tęsknię, nie kocham... bo tamte ostatnie kocham to wyszło tak spontanicznie, na szybko... przez Kroniki... to nie ma znaczenia (jakby kiedykolwiek coś miało znaczenie). 

Jak już byłam prawie pod domem mąż zadzwonił że syn już gotowy czeka na mnie... mąż miał głos załamany chyba płakał... raczej na pewno bo jak weszłam było widać. Razem pojechałyśmy do mojego brata jego narzeczona robi pazurki więc mi zrobiła. Mąż nie odstępował mnie na krok. Nawet w międzyczasie jak robiłam wchodził na moje konto na insta. Dziś widziałam ma instagram na pulpicie, choć sam nie ma konta. Potem jechaliśmy na zakupy... powiedział mi po drodze że sprawdzał wszystko (nie wiem... numerologia, astrologia itp. i dużo myślał - powiedział, że uwolni nas od siebie, ale potrzebuje chwili czasu żeby to ogarnąć. Kamień spadł mi z serca ale nic nie mówiłam. Pierwszy raz zakupy były bez fochów i kłótni. Nawet syn dał radę nie marudzić, a jak marudził nikogo tym nie denerwował. I tak do dziś... spokojnie... dziwnie... beznamiętnie. Nie wiem co siedzi mi w środku, bo nawet Orso dziś nie wchodził mi w głowę. Jakbym odpuściła wszystko w swoim życiu, jakby dusza byla gdzieś indziej, a tu po prostu się snułam po domu. Później dokończę bo jeszcze mam dużo pracy. Idę do sąsiada który na wózku inwalidzkim jeździ powiesić firanki i natrzeć go spirytusem. A potem dom spać życie. Dziwnie się dziś czuję   

20:56 już w łóżku... nadal dziwnie i nieswojo się czuję. Pol dnia było ok, udekorowałam dom. Byliśmy z mężem dla siebie mili było fajnie. Ja dlatego, że myślę o tym, że to koniec, a on... nie wiem. Dziś mówił dużo rzeczy związanych z przyszłością... gdzie pojedziemy na ferie, co zrobi w domu w przyszłości i były teksty, że "chyba myślę o naszej rodzinie" "chyba jestem szczęśliwa" i się zastanawiam co się tutaj dzieje. Jeśli zostanę w tym za długo to wiem, że nie będę miała nic. Nie będę miała serca. Właśnie teraz tak się czuję... pusta. Dlatego Orso zniknął. Choć jeszcze kilkanaście minut temu czułam smutek i tęsknotę- teraz nie czuję nic. Mogę być z mężem, mogę zapomnieć o Orso. Jest mi tak okropnie wszytko jedno. I nawet wkurzyć się nie umiem że tak czuję. I nie umiem się cieszyć że dom zaczyna wyglądać jak z bajki... 

ok... jest źle... chce mi się płakać, muszę z kimś pogadać... 

- hej, jest ktoś?

-jestem maleńka 

-kto to???

- jesteśmy we trójkę, co jest? 
- nie wiem... źle mi... jak długo to wszytko potrwa

-jeszcze trochę aniołku 

-czy to prawda co wahadełko mówiło??? 
- z czym? 
- wiecie... 

-niestety tak

- ok... trudno... 

-dlaczego tak mowisz

-bo... trudno... nie zależy mu, więc po co mam się oszukiwac

-on ma swoje powody

-tak...jasne...

- daj mu czas, czas jest dobry i działa tylko na ziemi przez co się wszyscy tak spinają

-nie ważne... nie chce nic na siłę, nie to nie... po prostu, umiem przyjąć to na klatę.

-ale nie musisz i wiesz że nie o to chodzi

- ale on nie zaryzykuje...

-on ryzykuje więcej niż ci się wydaje, nie chodzi o kontakt, dla dla ciebie jest potwierdzenie... przecież czujesz głębiej, wiesz,rozumiesz... dlaczego w to wszytko wątpisz? Dobrze idziesz.

- to dla mnie już za dużo. Zróbcie jak trzeba... mąż ,dom,dziecko,praca to jest też szczęście dlaczego mi nie jest to dane. Może teraz już będzie normalnie.

- Nic ci nie powiem... czas wszytko pokaże. 

- Mam to gdzieś. A tamto... nie potrzebuje już niczego. Nie chce znaków i potwierdzeń. Nie chce go. Czuję się jak nastolatka, jakbym nie umiała kontrolować uczuć.

-już to mówiłaś. Nie kontrolujesz, bo one nie są tylko twoje i już nigdy nie będą. 
- to jak wy to sobie wyobrażacie... nie będę szczęśliwa bo on nie będzie i odwrotnie??? To chore.

-Może, ale aż tak źle nie będzie. 

-wiecie co... ja tego serio nie rozumiem

-nie musisz... czuj

- dlaczego dziś się tak czuję ? 
- oczyść się. 

wyszłam stąd, ale kazały mi wracać 

-po co?

-napisz co na prawdę czujesz? 
-i co??? Mąż tu też dojdzie i znów będę miała przewalone... mam dosc

- proszę, napisz... tak od serca... jakbyś miała to napisać tylko ten jeden jedyny raz 

-ale co

-Ty wiesz co

- chodzi o Orso? Ale ja nie wiem...

-wiesz... proszę... napisz jakbyś mówiła do niego. Nigdy więcej cię o to nie poproszę. Zrób to dla mnie jak nie chcesz dla siebie, albo dla nikogo innego

-a kto dokładnie prosi? 
- my troje... 

-i mam napisać do Orso? Tutaj? Po co??? 
-nie pytaj, po prostu pisz... jeden jedyny raz... 

-nie wiem co pisać.

-zamknij oczy, weź oddech, pozwól żeby twoje serce się otworzyło. I pisz...

Drogi Orso... Ukochany mój. Dni bez Ciebie są porażką. Czuję jakbym każdego dnia umierała po kawałku. (Nie to bez sensu "nie jest bez sensu pisz proszę, o to chodzi, wyrzuć to" -ale po co? -"po prostu wyrzuć to, jakbyś ostatni raz miała mu to wszystko powiedzieć, a potem wyobraź sobie, że wszystko się oczyszcza i już nie ma tego bólu" -ale jak to zapisze i to zostanie to tak jakbym zaprogramowała sobie te nieszczęście -"wymarzę to, stwórca wie że to nie prośba i nie manifestacja. Nie zadawaj pytań... pisz... pisz tak z serca" -idę spać, to głupie...-"możesz iść spać, ale najpierw napisz... potem już nie będziemy cię zaczepiać... i nie wrócimy do tego tematu. Po prostu napisz... ten ostatni raz... napisz to co chciałaby powiedzieć twoja dusza gdyby umiała mówić" -niech wam będzie, to jeszcze raz).

Kochany mój Orso, wiem że nie mogę tak do Ciebie mówić, bo nie jesteś mój. I nie ma słów, które opisałyby co teraz czuję... co czuję od pierwszego spojrzenia, w którym utonęłam i tonę do dziś. Każdy kolejny dzień nie sprawił że kochałam cię mniej, że mniej czułam czy zapomniałam. Nie... każdy kolejny dzień bez ciebie to ból, z którym po prostu uczę się żyć. Jeśli cię nie zobaczę, nie usłyszę i znikniesz już na zawsze, to chcę żebyś wiedział, że zawsze chodziło o Ciebie... od dwudziestu lat moja dusza przypominała mi, że jesteś... że czekasz... że mamy się znaleźć. Powoli uczę się rozumieć, że to tylko ziemskie życie, a gdzieś tam zawsze jesteśmy razem. I może kiedyś będziemy, choć nie wiem w którym wcieleniu. 
Ukochany nie mój... jak trudno to pisać... Gdybym była wojownikiem, poszłabym na każdą wojnę, gdyby zwycięstwem było zobaczyć cię choć sekundę. Gdybym była nieśmiertelna i miałabym wszystko oprócz Ciebie, nie chciałabym żyć ani dnia dłużej.  Gdyby to była historia miłosna, byłaby tak nieszczęśliwa jak... "Romeo i Julia" o ile w ogóle mogłabym liczyć, że mnie pokochasz. 
To jest bez sensu, na prawdę... Zazwyczaj mam dużo słów i pisać mogę poematy, a dla Ciebie nie mam nic... bo co mogę dać, skoro nic nie jest w stanie sprawić że będziesz przy mnie. Czuję się pusta bez Ciebie. A słowo kocham to tak mało... Nie wyraża w zasadzie nic... bo to co czuje nie da się zamknąć w słowach. Chciałbym abyś kochał mnie tak jak ja kocham Ciebie. Nawet nie wiesz jak trudno jest mi tego nie mówić, choć każda cząstka mojego ciała krzyczy na cały głos "kocham cię"! Jak trudno znaleźć zajęcie aby o Tobie nie myśleć. Jak trudno wmawiać sobie że to pomyłka, choć dusza wie jaka jest prawda. Jak trudno siedzieć i czekać na dzień który się nigdy nie zdarzy. 
Nie wiem Orso co mogę napisać... to wszytko i tak nie ma znaczenia. Czego bym nie zrobiła... czego bym nie powiedziała... wszystko przy tobie jest niczym, bo Ty jesteś wszystkim. 
Mimo, że tak boli dziękuję że się pojawiłeś. Zmieniłeś mnie. 

nie umiem pisać nie wiem co jest